Archive for the ‘Baha’is’ Category

Khavaran: silencing the dead

Tuesday, February 10th, 2009

Khavaran is a burial site for the mass executions of political prisoners, ethnic minorities, religious minorities and anyone else that the Islamic Regime consciously wanted to get rid of. The following is an extract from an article in about the governments recent attempts at bulldozing and destroying the evidence of the mass graves.

Of all the crimes the Islamic Republic of Iran has committed, the mass executions of 1988 continue to be the most revealing of the regime’s contempt and fear of political dissidents in Iran. Many of the thousands of people who were nightly executed during those short few months in Tehran have been buried in an old non-Muslim cemetery, named Khavaran.

Horrific eyewitness details of the discovery of mass graves at the site brought attention to Khavaran. Victims’ families gather there regularly to remember their lives and savage executions and burials in mass graves. The Iranian government has regularly disrupted gatherings at the site and has attempted to destroy evidence of the mass graves under pretenses of building a park in its place several times, each time unsuccessfully. International human rights organizations have repeatedly asked the Iranian government to allow forensic investigation of the graveyard to determine the number of people buried there. Though of the 5,000 to 10,000 prisoners believed to have been murdered during what is referred to as “Prison Massacre of 1988” as many as 5,000 are believed to have been buried at Khavaran, a former Ministry of Information top official, Reza Malek, has recently provided testimony to the much higher number of 33,700 executions, many of whom are buried in 170 to 190 mass graves at Khavaran.

The recent demolition of any signs and markings left by victims’ families about their loved one’s burial at the site, and its replacement with fresh dirt and planted trees has intensified general concern that IRI is working hard to move and destroy evidence of the graves.
Read article in full

We Are Ashamed

Saturday, February 7th, 2009

The following is an article written and signed by a group of Iranians consisting of artists, writers, professors, poets, journalists, human rights activists and many other conscientious voices. The letter entitled “we are ashamed” is an emotional and sensitive apology for the wrongs committed against the Baha’is in Iran. The original article can be read
on the cnn website or in farsi at

Century and a half of silence towards oppression against Bahai’s is enough
by Open Letter

In the name of goodness and beauty, and in the name of humanity and liberty!

As Iranian human beings, we are ashamed for what has been perpetrated upon the Baha’is in the last century and a half in Iran.

We firmly believe that every Iranian, “without distinction of any kind, such as, race, color, sex, language, religion, politics or other opinions,” and also without regard to ethnic background, “social origin, property, birth or other status,” is entitled to all the rights and freedoms set forth in the Universal Declaration of Human Rights. However, from the very inception of the Baha’i Faith, the followers of this religion in Iran have been deprived of many provisions of human rights solely on account of their religious convictions.

According to historical documents and evidence, from the commencement of the Babi Movement followed by the appearance of the Baha’i Faith, thousands of our countrymen have been slain by the sword of bigotry and superstition only for their religious beliefs. Just in the first decades of its establishment, some twenty thousand of those who stood identified with this faith community were savagely killed throughout various regions of Iran.

We are ashamed that during that period, no voice of protest against these barbaric murders was registered;

We are ashamed that until today the voice of protest against this heinous crime has been infrequent and muted;

We are ashamed that in addition to the intense suppression of Baha’is during its formative decades, the last century also witnessed periodic episodes of persecution of this group of our countrymen, in which their homes and businesses were set on fire, and their lives, property and families were subjected to brutal persecution – but all the while, the intellectual community of Iran remained silent;

Family Home burnt to the ground in Kerman.

Tuesday, July 22nd, 2008

In the early hours of Friday July 18th the home of the Shakir Family, who are members of the Bahai’ community in Kerman, was burnt down in a suspected arson attack. Fortunately the family were away during the attack. Everything from furniture to possessions perished in the fire.

This family, like many in the Bahai community, are no strangers to harassment. In a recent event prior to that, whilst at a Bahai gathering, their friends noticed that the Shakirs car was set alight and tried to put it out with a fire extinguisher. They had also been on the receiving end of many threatening phone calls quite a while.

Read the article in full.


				<p class=Posted in Baha'is, Christians, Ethnic Minorities, Jews, Kurds, Other, Sunnis | 12 Comments »

Comedy for Human Rights

Thursday, July 10th, 2008

The Muslim network of Bahai Rights have created a comic strip to raise awareness
of the shocking plight facing the Baha’i youth of Iran (and Egypt). At present these youth face a very powerful form of persecution, where their fundamental right to an education is denied.

This is no less than suffocation, to cut off such a lifeline is to deny these individuals the right to knowledge and growth, the right to fulfil their potential as individuals, and in turn contribute to the world they live in. The Muslim network of Baha’i rights were so outraged by this latest addition in a long line of persecutions heaped upon this peace-loving community, that they were inspired to create this comic. It is simple, witty and poignant.

Read the article in full.

Imprisoned for being a Baha’i, Kamran Aghdasi, begins his sentence.

Thursday, July 10th, 2008

On the 31 January the home of Kamran Aqdasi and his mother was raided by the security
authorities in the city of Hamadan, Iran. All their Baha’i literature was confiscated and Kamran himself was arrested. Why? Was he a criminal? Well actually he was just a Baha’i and in Iran that is considered criminal. He was detained for eight days and then released pending his trial. Unfortunately on the 3rd of April he was sentenced to a year in prison. After losing an appeal to the higher court, he persevered, and, appealed again, this time to Irans supreme court. Strangely his files were put on a back-log for a minimum of six months. He began serving his sentence on the 19 June 2008.

Although this is one of countless stories of human rights abuses towards minorities in Iran, each one is the violation of a unique individuals life and the numbers can in no part, dilute the pain and suffering endured by them and their families.

Read the article in full

Six Nobel Peace Laureates issue statement for the unconditional release of Baha’i prisoners in Iran.

Sunday, July 6th, 2008

Mounting concern over the arrests of seven prominent members of the
Iranian Baha’i community has inspired six Nobel Laureates to issue a statement
of concern to the government of the Islamic Republic of Iran. Amongst the six
courageous voices, were Betty Williams and Maired Corrigan Maguire, founders
of the Peace People in Northern Ireland and winners of the 1976 Nobel Peace Prize.
Their statement was issued under the banner of the Nobel Women’s Initiative,
which was established by the six women in 2006.

Read the article in full.

Iran’s continues its relentless witch-hunt against its largest non-muslim religious minority.

Sunday, July 6th, 2008

Bahar Tahzib writes a moving and thought provoking article for The Guardian on the continued violation of the human rights of the Bahai community in her native Iran. This is one of many passionate responses to the recent arrests of seven members of its informal leadership committee in May this year. There has been no news of them since.

Bahar whose own father, Yusuf Subhani, was executed in June 1980, highlights the unshakable integrity of the Baha’i community as they persevere, through decades of violent and unyielding persecution, to use peaceful and diplomatic means to call attention to their plight. “ Their steadfastness in the face of oppression, and the evidence of their goodwill towards their countrymen is gaining increasing recognition amongst ever greater numbers of Iranians at home and abroad. Muslim campaigners are openly calling for the Iranian government to respect the human rights of its Baha’i population.”

Read the article in full.

Babol Prayer Leader Talks about the Baha’is

Tuesday, March 18th, 2008

According to the following report by Iran BBB, the Friday Prayer Leader in Babol, Haj Sheikh Hasan Rouhani, idetified Baha’is as anti-Shia, unbelievers and impure.

At a recent press conference, he discouraged contact with the Baha’is and described them as foreign elements imposed by the British and supported by Americans and the Zionists. He went on to pay homage to Falsafi, who with the support of Ayatollah Boroujerdi, attempted to uproot the Baha’is, and encouraged further opposition to the Baha’is via the Internet and otherwise.

امام جمعه بابل : بهایی ها گروه کافری هستند که ارتباط داشتن با آنها دارای اشکال است. طبق فتاوی صریح مراجع تقلید بدن آنها نجس است

گفته می شود

بهایی ها با برنامه ریزی و با همکاری گسترده با اسرائیلی ها در صدد ضربه زدن به تشیع و نظام اسلامی هستند

به گزارش شمال نیوز :امام جمعه بابل در گفتگو با خبرنگاران نسبت به حرکات پرشتاب بهاییان هشدار داد و ازتلاشهای گسترده اخیر آنان با تشیع پرده برداشت .آقای حاج شیخ حسن روحانی امام جمعه بابل در واکنش به برخی تحرکات سازمانی بهاییت رد ایران و مازندران خاطر نشان کرد : بهایی ها گروه کافری هستندکه ارتباط داشتن با آنها دارای اشکال است. طبق فتاوی صریح مراجع تقلید بدن آنها نجس است

بهایی ها کافر هستند. اگر ارتباط و همکاری با آنها موجب تقویت آنها نشود و جنس و کالایی که از آنها خریداری می شود و کاری که برای آنها انجام گرفته می شود موجب تقویت آنها نمی شود ارتباط با آنها مشکلی ندارد ولی نباید به هر شکلی به این فرقه ضاله و عناصر وابسته به آنان میدان داد تا از این طریق خود را تقویت کنند

این امام جمعه ادامه می دهد ، خباثت بهایی ها برای ما کاملا روشن است. بهاییت ساخته و پرداخته سفارت خانه های کشورهای غربی( بخصوص انگلیس ) است. غربیها خواستند با با بوجود آوردن بهاییت انحراف در عقیده شیعه بوجود بیاورند. بهاییت صدمات زیادی را به جوامع اسلامی وارد کرد.وابستگی آنها به بیگانگان و ضربه زدن برمنافع ملت ما پوشیده نیست و صدها سند تاریخی محکم و مستدل در این زمینه وجود دارد

به شکرانه انقلاب بسیاری از بهایی ها در لاک فرورفته بودند و جرات نداشتند کاری بکنند و آمار بالایی از افراد توبه کرده بهاییت منتشر شد نشان دهنده ریزش شدید آنها بعد از انقلاب است اما .در سالهای اخیر متاسفانه شاهدیم که با حمایت های گسترده دشمنان علی الخصوص آمریکا و شرکت رییس جمهور آمریکا در مجامع آنها و نام بردن مکرر و بزرگ کردن موجب شد تا از لاک بیرون بیایند و امروز با جسارت می گویند که ما بهایی هستیم .جای تاسف است که حرکت خزنده بهایی ها شروع شده و به لحاظ جمعیتی رشد کرده اند

امام جمعه بابل با هشدار شدید در خصوص فعالیت بهایی ها و به دام انداختن نوجوانان و جوانان در این راه تصریح کرد: با ارتباط های مختلف سعی کردند تا نوجوانان را با شبهات مختلف با به دام خود بیاندازند


کار بهایی ها به جایی رسیده که امروز یعنی از سال ۸۰ تا به امروز دست به کارهای تشکیلاتی زده و اظهار وجود می کنند. نامه آنها به رییس جمهور اسبق کشور ما و اظهار برخی مسائل در خور توجه است.بهایی ها می خواهند ضربه بزرگ فکری به تشیع بزنند. وی از مازندران و علمای مازندران بخصوص سعیدالعمای بارفروشی در راه مبارزه با بهاییان و مقاومت دلیرانه مردم بابل و نبرد تاریخی پس از هجوم بهاییان به شهرستان بابل اشاره و هوشیاری و برخورد فکری با این گروه منحرف و ملحد را مورد اشاره قرار داد و گفت: شایسته است تا همه به تحرکات گسترده بهایی ها توجه جدی داشته باشند.متاسفیم که برخی ها با نگاه ترحم آمیز به آنها نگاه می کنند


بهایی ها با برنامه ریزی و با همکاری گسترده با صهیونیست ها در صدد ضربه زدن به تشیع و نظام اسلامی هستند.مبادا در ارتباطات و برخوردها و مجادله ها به این عناصر خبیث فرص داده شود

The Return of Sa’diyyih?

Tuesday, February 26th, 2008

For those who remember the first days of the Islamic revolution and the burning and looting of hundreds of Baha’i homes in and around Shiraz, in particular Sa’diyyih, the following account about an incident which reportedly took place last night is reminiscent of the early acts of terror that were later on adopted as part of the anti-Baha’i state policies:

ساعت 25 دقیقه مانده به نیمه شب دوشنبه 6 اسفند  1386- شیراز. همه اعضای خانواده چهار نفره «دانا» پس از گذشت یک روز دور هم جمع شده بودند تا در سر میز شام در محیطی محبت آمیز لحظاتی را در کنار هم سپری نمایند. همه چیز آرام بود و خبری ازشلوغی و اضطراب روز نبود.

ناگهان صدای شکستن شیشه و پس از آن یک انفجار بلند آرامش لحظات پیشین را بر هم زد. شعله های آتش تمام ورودی خانه را فراگرفت. صدای یک موتور که سرعت می گرفت شنیده می شد. با هر آنچه در توان داشتم فریاد زدم:«آتش زدند!» پدرم به طرف در دوید. در که باز شد فقط شعله های آتش به چشم می خورد که تا زیر سقف بالا رفته بود. هر کس به سمتی می دوید تا ظرف آبی بیاورد و آتش را خاموش کند. من نیز در همین حال شماره پلیس را می گرفتم و همزمان دنبال ظرفی می گشتم که با آب پر کنم. مادر و برادرم نیز آب می آوردند و پدرم بر روی آتش می ریخت. به سختی می توانستم حرف بزنم اما به هر بدبختی که بود از پشت تلفن برای پلیس توضیح دادم که افرادی ناشناس خانه مان را آتش زده اند و از وی خواستم که هر چه سریع تر به محل مراجعه کنند و جان اعضای خانواده مان را حفظ کنند.

سپس گوشی را قطع کرده ظرف آبی را که دیگر پر شده بود برداشتم و برای کمک به بقیه به طرف در دویدم. خرده های شیشه هر طرف ریخته بود. شعله های آتش همه جا دیده می شد. بر روی دیوار، زمین، سقف … شیشه ها یکی پس از دیگری از شدت گرما می شکستند. باورم نمی شد که لحظات مملو از محبت و آرامش اینگونه به جو اضطراب و وحشت تبدیل شده باشد. با عجله بر روی آب و شیشه می دویدیم و آب می آوردیم. در آن لحظه فکر هر کداممان فقط محافظت از بقیه اعضای خانواده بود.

به هر بدبختی بود آتش خاموش شد. هنوز در گوشه و کنار شعله هایی کوچک دیده می شد. دود همه جا را فرا گرفته بود. بر روی دیوار اثر انفجار کوکتل مولوتوف به خوبی دیده می شد. همسایه ها نیز با صدای انفجار و شکستن شیشه ها بیرون آمده بودند و حیرت زده به شعله های آتش می نگریستند و از یکدیگر ماجرا را جویا می شدند. باورشان نمی شد. خرده شیشه های بطری کوکتل مولوتوف از شدت انفجار در عرض کوچه پراکنده شده بود و درب بطری و کیسه سیاه رنگی در کناری افتاده بود.

ساعت تقریبا نیمه شب بود. پلیس نیز پس از دقایقی رسید و علت ماجرا را جویا شده، گزارش خود را تنظیم کرد. فتیله ای که بر روی زمین افتاده، هنوز قرمز بود و بدون شعله می سوخت. جلوی خانه پر از شیشه بود. رعب و ترس در چهره همه مشاهده می شد. تمام خانه می توانست اسیر شعله های آتش شده باشد. هیچ کدام از اعضای خانواده احساس امنیت نمی کردند. هراس از دست دادن امنیت! در معرض انواع حوادث پیش بینی نشده قرار گرفتن؛ در جوی از ارعاب و وحشت، بی پناه و بی یاور بودن! همه این ها یک معنی دارد:مظلومیت! بهائی بودن و بهائی ماندن… فردا نامعلوم است!



FCNN: Death Penalty for Apostates in Iran

Monday, February 25th, 2008

The Iranian parliament may mandate the death penalty for citizens who

leave Islam, a human rights group announced this week.  

 For the first time in Iranian history, a proposed penal code demands the death penalty for “apostates,” according to a February 5 statement by the Institute on Religion and Public Policy -IRPP 


“Apostasy was always illegal, but the court could hand down a jail term, hard labor or the death penalty,” said IRPP President Joseph Grieboski. “Now apostasy [would only] get the death penalty.


Iran has used the “apostasy” law to target Muslim converts to Christianity, liberal thinkers and members of Iran’s Baha’i religious minority


“This is not something new, they just want to be more harsh towards those who are leaving Islam,” an Iranian pastor told Compass.


No converts to Christianity have been convicted of “apostasy” since international pressure forced officials to drop the death sentence of Christian convert Mehdi Dibaj in 1994. But in the years following the convert’s release, Dibaj and four other Protestant pastors, both converts and those working with converts, have been brutally murdered.


The murderers of the Christians have never been brought to justice. Local believers suspect the government played a role in the killings


“They began assassinating pastors and Christian workers,” said the Iranian pastor, who requested anonymity. “Legally, they did not take them to court, but they just killed them and said that they hanged themselves and gave some other excuses. 


‘Hardship’ for Women


The penal code proposal, already approved by the Iranian cabinet a month ago, appears to have the necessary parliamentary backing to be passed, an Iranian Christian told Compass. 


Article 225 of the draft, posted on the IRPP website, stipulates two kinds of “apostasy,” “innate and parental,” both of which warrant the death penalty 


Innate “apostates” are those who grow up with at least one Muslim parent, are Muslims at the age of maturity and then later leave the faith, the article states 


“Punishment for an Innate Apostate is death,” section seven of the article stipulates 


Known as “parental apostates,” citizens who grow up in non-Muslim homes, convert to Islam as adults and then later decide to leave are to be given a chance to repent before their execution, the draft states


“… After the final sentencing for three days, he/she would be guided to the right path and encouraged to recant his/her belief,” the article stipulates. “… If he/she refused, the death penalty would be carried out


Though sections of the draft appear to indicate that both men and women can be executed for apostasy, others limit execution to males who leave Islam. Section 225-10 states that convicted female “apostates” will be imprisoned for life.


The proposed law stipulates that “hardship” will be exercised on a female “apostate,” who will be immediately released if she recants. “The condition of hardship will be determined according to the religious laws,” the draft states.


Death Penalty for Drunkard


It remains unclear how far the government will go in implementing the revised apostasy law. In recent years no Christians are known to have been convicted of apostasy


In May 2005 a former military officer and Muslim convert to Christianity was acquitted of apostasy by an Islamic court in Bandar-i Bushehr. 


“This [new penal code] might open the hands of the fanatics to do more harm,” said the Iranian pastor. “It just depends which group [in the government] has more power, the radicals or the moderates 


The new draft also extends the government’s jurisdiction to all actions taken outside of Iran, the IRPP reported. Article 112-3-1 of the draft refers to actions against “the internal and external security of the country,” but leaves the definition of “security” open to interpretation.


“Our concern lies in the fact that any movement anywhere can be tried if the government considers it being against Islam,” IRPP president Grieboski said


A number of crimes, including repeated drunkenness, rape, murder, armed robbery, drug trafficking, “apostasy,” adultery and male homosexuality are capital offenses in Iran.


Last week, a Tehran criminal court sentenced a 22-year-old man to death after he was caught a fourth time in possession of alcohol and in a state of drunkenness. 


At least 28 convicts were executed in January, the BBC reported. According to the news agency, human rights groups said that Iran carried out the death penalty on nearly 300 people last year.

Another effort by Jam-i-Jam

Monday, February 25th, 2008

Following an extensive anti-Baha’i document, Jam-i-Jam announces the publication of ‘Kazh Raheh’ in an effort to apparently combat superstitions and false ideaologies, which take advantage of the public’s interest in the appearance of the promised Imam:

بيژن مقدم

بدل سازان


حتما مخاطبان گرامي روزنامه جام جم امروز به همراه روزنامه ضميمه «کژ راهه» را نيز دريافت کرده اند. روزنامه جام جم در کنار پرداختن به مسائل روز در حوزه هاي فرهنگي ، اجتماعي ، سياسي ، اقتصادي ، ورزشي و … بر آن است تا در قالب ويژه نامه هايي از اين دست ، توجهي خاص به برخي موضوعات مهم جامعه امروز نشان دهد

در تاريخ 6شهريور 86ويژه نامه اي توسط جام جم درخصوص «بهائيت » منتشر شد که مورد استقبال مخاطبان ، مراکز فرهنگي و علما و مراجع بزرگوار قرار گرفت

 در «کژراهه» به مقوله عرفان هاي دروغين و پديده مدعيان رنگارنگ پرداخته ايم. به اعتقاد ما امروزه به دليل ذات و جذابيت گوهر دين ؛ بسياري از فريبکاران در اين بازار که «معنويت» خريداراني بسيار دارد به عرضه نسخه هاي «بدلي » اين گوهر «گرانسنگ » پرداخته اند که ما از آنان به عنوان فرقه هاي نوظهور و مدعيان عرفان هاي دروغين ياد کرده ايم و آن را از مظاهر تهاجم فرهنگي مي دانيم 

هرچند پرداختن به اين حوزه ها همواره با ملاحظات و مخاطراتي همراه بوده و هست

اما براساس وظيفه ديني و رسالت مطبوعاتي برآنيم تا با شجاعتي که نيازمند مبارزه با خرافات است در اين عرصه ورود کنيم ؛ شجاعتي که ملهم از سيره علماي بزرگواري است که جان خود را در اين راه تقديم کرده اند

امروز مبارزه با خرافات و فرقه هاي دست ساز و ويرانگر که با بنيان هاي اعتقادي و اصيل مردم سر جنگ دارند، مسووليتي است که همه نهادهاي فرهنگي موثر را به خود فرا مي خواند

بايد با صراحت تمام به مقابله مدعيان ارتباط با امام زمان ، مدعيان ارتباط با عالم غيب ، شفادهندگان ، انرژي درماني و… که دکاني جديد براي کاسبي برپا کرده اند، پرداخت ، هرچند بايد قدردان فريادهاي هشداردهنده مراجع بزرگوار و علماي غيور و روشنفکران دين مدار اين سرزمين بود که همواره بيدارگر نسل ديروز و امروز بوده اند؛ اما بهره گيري از مختصات و ابزارهاي رسانه اي نوين نيز ضرورتي انکارناپذير است

تاکيد اصولي بر عقلانيت شيعه و تکيه بر منطق و استدلال در مباني اعتقادي و دريافت معارف ديني از سر منشاء اصيل آن مي تواند سدي محکم در برابر فريبکاران و دين فروشان باشد.اميدواريم با انتشار «کژ راهه » توانسته باشيم با نواختن زنگ هشدار، گامي در جهت خرافه زدايي از جامعه اسلامي برداشته باشيم


HRAI report on the attack in Abadeh

Friday, February 22nd, 2008

An image of the Bahrami home and the attack on the members of their family is available at:

Anti-Baha’i CDs for sale

Friday, February 22nd, 2008

Reminiscient of tapes of anti-Baha’i sermons by Ayatollah Khomeini:

Destruction and ultimatum for the Baha’i family in Abadeh

Friday, February 22nd, 2008

عكسي ازمنزل آقاي بهرامي كه در آباده تخريب شد

 حمله به بهائیان و تخریب منزل بهائیان

چندي پيش خبري در خيابان بهشت درج شده بود با اين عنوان حمله به بهائیان و تخریب منزل بهائیان  كه از نويسنده آن نيز خواهش نموده بوديم كه عكسي را نيز از محل مورد نظر ارسال نمايد ، نويسنده نيز قبول زحمت فرموده و عكس مورد نظر را برايمان ارسال نموده اند كه بي هيچ كم و كاستي در خيابان بهشت منتشر گرديده است

یکشنبه مورخ7/11/1386 ساعت 9 شب زنگ در خانه ی آقای بهرامی از بهائیان آباده توسط دو نفر زده می شود. از آن رو که شغل آقای بهرامی آنتن سازی می باشد؛ این دو نفر خود را مشتری ایشان معرفی می کنند.  دختر آقای بهرامی (صهبا) به همراه یکی از دوستانش که در منزل تنها بوده است از باز کردن در امتناع ورزیده و از آن افراد خواهش می کند که فردا صبح برای بردن آنتن ها مراجعه کنند که اقای بهرامی هم حضور داشته باشند. بعد از2،3 دقیقه آن افراد در را با لگد می کوبند اما چون پشت در بسته شده بوده، ایشان موفق نمی شوند که به داخل خانه بیایند. ناگهان دو دختر چند نفر را که صورتشان را با چفیه پوشانده بودند روی پشت بام می بینند و اعتراض می کنند که در جواب اعتراض چفیه پوشان می گویند:” برید تو! خفه شین!”  صهبا، در حدود 9:10 دقیقه با 110 تماس می گیرد و می گو ید ما دو دختر تنها در منزل هستیم که دزد آمده است لطفا هر چه سریعتر کمک کنید. همان موقع نیز با آژانش روبروی خانه که شبانه روزی است تماس می گیرند و می گویند من بهرامی هستم. لطفا کمک  کنید دزد آمده. در همان موقع تلفن قطع می شود و دیگر صدایی شنیده نمی شود. دخترها ناگهان می بینند که دیوار بسیار بلند خانه فرو می ریزد و لودری در حال تخریب آن است. همزمان10، 15 نفر با اسلحه وارد منزل می شوند. دخترها که وحشت زده شده بودند، فریاد زنان و گریان به سمت در خروجی خانه فرار می کنند. وقتی به کوچه می رسند یکی از بسیجی ها با اسلحه به دنبال ایشان می آید اما دخترها با فریاد از همسایه ها کمک می خواهند و به طرف درب خانه یکی از همسایه ها فرار می کنند. آنها فریاد کنان در را می کوبند و وقتی در خانه باز می شود و ایشان به داخل خانه می دوند، فرد بسیجی اسلحه دار دیگر آنها را رها می کند و به دنبالشان نمی آید و به طرف خانه ی اقای بهرامی می دود. در همین زمان آقای بهرامی می رسند و می بینند که چند نفر جلوی درب منزل ایستاده اند و تعدادی هم داخل خانه یشان هستند. مامورین بعد از دیدن آقای بهرامی به سوی ایشان هجوم می آورند و ایشان را هل داده و به روی زمین می اندازند که این امر منجر به مجروح شدن آقای بهرامی می شود. سپس مامورین پایشان را روی قفسه سینه آقای بهرامی می گذارند و دست های ایشان را محکم می بندند و به زور ایشان را سوار ماشین خود آقای بهرامی می کنند. آقای بهرامی از یکی از مامورین می پرسند که صهبا کجاست؟ مامور با بی اعتنایی جواب می دهد که جایش امن است. ماموران مسلح حدود ساعت 9:45، بعد از تخریب دیوار خانه و بازرسی خانه و گشتن تمامی کمدهای خانه، دست آقای بهرامی را باز می کنند و سریع محل را ترک می کنند. پلیس 110 آباده ساعت 10:30 بعد از یک ساعت و بیست دقیقه خود را به محل می رساند. پلیس دلیل دیر رسیدن خود را این چنین اعلام کرده اند:” ما پس از تماس شما امدیم اما در اینجا خبری نبود”! در حالیکه همسایگان آقای بهرامی پس از اینکه 110 در ساعت 10:30 آمده بود ابراز داشتند که پلیس 110 برای اولین بار آمده است. فردای این اتفاق، نامه ای در منزل آقای بهرامی انداخته می شود که مضمون آن چنین است: بهرامی بهایی، عاشقان امام حسین، میخواهند وجود تو را از آباده پاک کنند، تا دو هفته برای تخلیه ی منزل فرصت داری در غیر این صورت خانه ات با خاک یکسان خواهد شد، و به حرمت خانواده ات تجاوز میکنیم. آقاي بهرامي علي رغم مشکلاتي که سالهاست بهاييان آباده با آن مواجه هستند، تصميم گرفته اند که همچنان در آباده بمانند و از حقوقشان دفاع کنند.رانندگان آژانس روبروی منزل نیز فردا آن روز به آقای بهرامی می گویند که همان شب آقای راسخی ریس منکرات آباده، ساعت یک ربع به 9 ، به آژانس می رود و عنوان میکند که: ما امشب مانور داریم. درها را ببندید و تلفن ها را جواب ندهید. همسایه ها را هم با اسلحه تهدید کرده بودند که عکس العملی نشان ندهند. با توجه به شواهد موجود به نظر می رسد که تمامی این اتفاقات از قبل برنامه ریزی شده بوده است و ریشه ی این اتفاقات هم به مسجد جامع آباده و امام جمعه آن شهر می رسد که در سخنرانی خود مردم را تحریک و تشویق به تخریب خانه آقای بهرامی کرده است.


Amir Kabir on Baha’is

Friday, February 22nd, 2008

خبرنامه امیر کبیر

٢٠ بهمن ١٣٨٦

٩ فوریه ٢٠٠٨

حقوق بشر

فشار به بهائیان در ایران مجددا ابعاد گسترده‌ای یافته است

در ماه می ۲۰۰۶ ده ها نفر در شیراز به اتهام تبلیغ علیه نظام دستگیر و زندانی شدند. منابع رسمی در همان زمان در این رابطه اعلام کردند که بازداشت شدگان شامل ۵۴ بهایی بودند. افراد دستگیر شده پس از مدتی تحت تاثیر فشارهای بین المللی آزاد شدند اما سه تن از آنها در نوامبر گذشته دوباره دستگیر و به زندان روانه شدند. روز ۲۹ ژانویه ۲۰۰٨ آقای علی رضا جمشیدی سخنگوی قوه قضاییه، محکومیت سه تن از بازداشت شدگان را به حبس تعزیری و محکومیت دیگر دستگیر شدگان را به یک سال حبس تعلیقی تایید کرد.

خانم دیان علایی نماینده جامعه جهانی بهایی در سازمان ملل گفت: “آنچه به عنوان مورد جرم محکومان مطرح شده به هیچ وجه درست نیست. اینها اتهاماتی بی اساس هستند. دستگیرشدگان افرادی بودند که برای کودکان بی پناه و یا فرزندان خانواده های فقیر دوره‌های سواد آموزی ترتیب داده و به آنها کمک می کردند.”

خانم علایی در پاسخ به این سوال که چرا سوادآموزی باید سبب دستگیری این افراد شود گفت: “برخلاف ادعای دولت، بهاییان دستگیر شده نه ۵۴ بلکه فقط ۵٣ نفر بودند اما تعداد کل دستگیرشدگان بیشتر از این بود. آنها همگی در پروژه‍ی مشترک آموزش و همیاری کودکان محتاج کار می کردند اما از همان ابتدا، تنها بهاییان را در زندان نگه داشتند و بقیه را آزاد کردند. یعنی کاری که انجام می دادند مورد جرم نبوده بلکه اینها به خاطر پایبندی‌شان به آیین بهایی محکوم شده‌اند.”

دیان علایی در پاسخ به این سوال که آیا این گروه دارای مجوزهای قانونی برای فعالیت خود بوده است گفت: “در سال ۲۰۰۵ این گروه پروژه خود را به شورای اسلامی شهر شیراز معرفی کرده و از آنها یک مجوز رسمی برای آغاز کار خود دریافت کرده بود.” خانم علایی در ادامه افزود: “اما همانطور که گفتم کاری که آنها انجام داده‌اند مورد جرم شان نیست چرا که اگر عمل آنها مجرمانه بود می بایست غیر بهایی‌هایی هم که در آن گروه فعال بودند، محاکمه و مجازات می شدند.”

خانم علایی در این باره که یکی از اتهامات افرادی که محکوم شدند ترویج بهاییت بوده است، گفت: “اولا چنین نبوده است. علاوه بر این حتی اگر چنین می‌بود، جمهوری اسلامی ایران منشور جهانی حقوق بشر را امضاء کرده و آزادی مذهب یکی از بندهای مهم منشور است.”

نماینده جامعه جهانی بهایی در سازمان ملل که از ژنو با شهرگان گفت وگو می کرد، همچنین افزود: “در دو سه سال گذشته فشار به بهائیان مجددا ابعاد گسترده‌ای یافته است. در حالی که جوانان بهایی همچنان از ورود به دانشگاه‌ها محروم هستند، کودکان بهایی دوباره در هنگام ثبت نام در مدارس، با مشکل روبرو می شوند. محل کسب و کار بهاییان از آنها ستانده می‌شود و آنها از محل کارشان اخراج می شوند. این درحالی است که بهاییان حتی اگر ایرانی هم نباشند، ایران را سرزمین مقدس خودشان می دانند.” او در ادامه افزود: “آیا این یک جرم است که بهاییان ایران می خواهند در سربلندی و پیشرفت کشور خود سهیم باشند؟”,11,0007671

Anti-Baha’i threats and slogans

Friday, February 22nd, 2008

On the morning of 29 Bahman 1386/18 February 2008 Baha’is of Isfahan found a flyer in their homes signed by ‘Hezbollahi youth awaiting Mahdi’ which threatened their very existence.

Some others found ‘Death to Baha’ism’ sprayed on their doors.

The flyer highlights the following promise to Imam Hossein: ‘To eliminate the Baha’is from the face of the earth.’

Baha’i roots of Mahmoud Abbas?

Friday, February 22nd, 2008

According to Entekhab, Arab Times has published a report about the ‘Baha’i and Zionist’ roots of the Palestinian leader. Take a look at these facts:

بهمن ماه ۱۳۸۶    ساعت : ۴۱ , ۱۴
خبرگزاري انتخاب :

پايگاه خبري عرب تايمز با انتشار گزارشي تحقيقي، از ريشه بهايي و عقايد صهيونيستي محمود عباس ملقب به «ابومازن»، رئيس تشكيلات خودگردان فلسطين پرده برداشت

به گزارش خبرگزاری «انتخاب»، اين پايگاه خبري با اشاره به اين كه فرقه ضاله بهاييت، فرقه اي خارج از اسلام و در واقع خواهرخوانده صهيونيسم جهاني است، نوشت: بهاييت، صهيونيسم و فراماسونري كه به فساد عقيدتي و ترويج گمراهي شهره اند، هر سه از يك آبشخور نشأت مي گيرند كه هدف اساسي هر سه فرقه، كفر، جنگ با اسلام و خدمت به يهود است

اين گزارش كه به قلم «عيدي ابو جمره» نگاشته شده است، با بيان اين كه فرقه اي كه ابومازن پيرو آن است، فرقه اي است كه اسلام را منسوخ و شريعت را باطل مي داند، آورده است: فرقه بهاييت، قيامت، برانگيختن مردگان، بهشت و جهنم را انكار مي كند و بي حجابي زن و اشتراك در زنان و اموال را جايز مي شمارد. بهاييها همچنين خاتميت پيامبر اكرم(ص) و حج را قبول ندارند و به جاي انجام اعمال حج در مكه، قبر «بهاءا…» در شهر صهيونيست نشين حيفا را كه پايتخت بهاييهاي جهان به شمار مي آيد، طواف مي كنند

عرب تايمز با اشاره به اين كه نماز بهاييها 9 ركعت است، مي افزايد: اين فرقه، امتداد طبيعي فرقه «بابيت» به شمار مي آيد كه در سال 1260 هجري قمري زير نظر استعمار شوروي و يهوديان بين المللي با هدف فاسدسازي عقايد اسلامي و تفرقه در ميان مسلمانان و نيز بازداشتن آنها از مسائل اساسي گسترش يافت

اين گزارش مي افزايد: گردهمايي بزرگ بهاييها در سال 1968 ميلادي همزمان با تأسيس رژيم صهيونيستي در قدس اشغالي برگزار شد كه در آن، بر ارتباط مستحكم فرقه بهاييت و صهيونيسم تأكيد شد و در اختتاميه آن نيز اعلام شد كه صهيونيسم و بهاييت، مكمل يكديگرند و در بيشتر نقاط، اشتراك دارند

پايگاه خبري عرب تايمز در ادامه، به ريشه خانوادگي ابومازن پرداخته و با بيان اين كه نام اصلي وي «محمود ميرزا عباس» است، مي نويسد: محمود ميرزا عباس، از خانواده اي كاملاً بهايي متولد شد و «عباس افندي» كه پدربزرگ اوست، جايگاه بزرگ در ميان بهاييها دارد. خانواده وي در پي افزايش فشارها بر بهاييها، ايران را ترك كردند. عباس افندي اول، جد محمود عباس كه ملقب به «عبدالبهاء» بوده، از مهمترين شخصيتها در تاريخ فرقه بهاييت به شمار مي آيد

عباس افندي، پدربزرگ ابومازن، در پي ادعاي خدايي باب و اعدام وي، با همكاري انگليسيها از ايران گريخت. وي همچنين در سفر به سوييس، در كنفرانسهاي صهيونيستي از جمله كنفرانس «بال» در سال 1911 ميلادي حضور يافت و پس از آن، رحل اقامت در شهر حيفا افكند تا بهاييت را در اين سرزمين گسترش دهد

اين پايگاه در ادامه آورده است: محمود عباس، يك ماه پيش از در اختيار گرفتن رياست تشكيلات خودگردان فلسطين، پيروي خود را از فرقه بهاييت تكذيب و تأكيد كرد كه يك مسلمان سني  مذهب است و هنگامي كه خبرنگار يكي از روزنامه ها در نشستي خبري در اردن، از وي درباره ريشه بهايي اش سؤال كرد، وي موساد را عامل گسترش اين شايعات اعلام كرد، اما فعالان فلسطيني همان زمان اثبات كردند كه محمود ميرزا عباس، متولد شهر صفد در سال 1939 ميلادي است و پدري ايراني و مادري فلسطيني داشته است و نام وي در سال 1948 ميلادي و روز نكبت به عنوان يك پناهجوي فلسطيني در آژانس امدادرساني ثبت شده است

عرب تايمز با اشاره به اين كه شبكه تلويزيوني الجزيره در تاريخ ششم نوامبر سال 2004 ميلادي در برنامه «پرونده هفتگي» به ريشه هاي بهايي ابومازن اشاره كرده و آن را عامل كاهش احتمال دستيابي وي به رياست تشكيلات خودگردان ذكر كرده است، نويسنده اين گزارش در پايان تصريح كرده است: اكنون شايد بتوان علت روابط صميمي ابومازن با صهيونيستها و بوسه هاي آتشين او بر گونه هاي مقامات رژيم صهيونيستي و چراغ سبزهاي وي براي حمله اين رژيم به نوار غزه را دريافت


Shiraz Public Prosecutor Comments on the Three Baha’is in Prison – Kayhan

Saturday, February 2nd, 2008

Once again, an authority of the Islamic Republic claims Baha’is are arrested for anti-regime activities, and not their religion. And once again any reasonable human being would respond by asking what evidence, proof or legal grounds are these allegations based on?

The fact that he goes on to state: “هیچ یك از كشورها به اندازه كشور ما فضای باز سیاسی، اعتقادی و مذهبی ندارد/no other country has as much political, belief and religious freedom as does our country” is proof enough that the rest of this piece is, at best, questionable.

بهائیان، دادستان شیراز راجع به زندانیان بهائی، ٢ فوریه ٢٠٠٨، روزنامه کیهان

روزنامه کیهان

١٣ بهمن ١٣٨٦

٢ فوریه ٢٠٠٨


دادستان عمومی و انقلاب شیراز: اتهام بهائیان زندانی در شیراز تبلیغ علیه نظام است

شیراز- خبرنگار كیهان: 3 بهایی موجود در زندان شیراز، به اتهام تبلیغ علیه نظام جمهوری اسلامی دستگیر و زندانی شده اند.

حجت الاسلام والمسلمین «جابر بانشی» دادستان عمومی و انقلاب شیراز با بیان این مطلب گفت: متأسفانه برخی از رسانه های بیگانه و دشمنان نظام اتهام این افراد دستگیر شده را عقیدتی و مذهبی عنوان كرده اند در حالی كه این افراد با گروههای غیرقانونی در ارتباط نزدیك بوده و علیه نظام جمهوری اسلامی تبلیغ می كردند. وی اظهار داشت: 3 نفر از این بهاییان كه در تهران هستند با تشكیل گروههای غیرقانونی و فریب مردم به تبلیغ علیه نظام می پرداختند كه شناسایی و دستگیر شدند.

وی افزود: تبلیغ علیه حكومت در هیچ كشور و نظامی مجاز و پذیرفتنی نیست.

وی تصریح كرد: هیچ یك از كشورها به اندازه كشور ما فضای باز سیاسی، اعتقادی و مذهبی ندارند اما ما اجازه نمی دهیم كسی از این فضا سوءاستفاده و علیه نظام جمهوری اسلامی تبلیغ كند.

«بانشی» در پایان اظهار داشت: اقدام علیه امنیت خط قرمز نظام است و هركس بخواهد از این خط قرمز عبور كند و علیه امنیت ملی اقدامی داشته باشد با هر اعتقاد، مذهب و نگرش دینی كه باشد با او برخورد می شود.

Baha’i + Student = No Right to Education

Thursday, January 31st, 2008

Evidently, the trials and tribulations of Iranian students who follow the Baha’i religion goes on and on.

More are denied entry into Iranian universities and no state official has offered an explanation except that they are Baha’is and unless they declare themselves as Muslims, they cannot enter Iranian universities or remain enrolled.

Future historians will have to do justice to give humanity a full picture of what Iranian university students go through there days. Do any of them have any rights, educational or otherwise?

One way or another, they are oppressed, neglected, persecuted or…

A nation’s youth, and not its oil, are its greatest treasure!

It is time for Iran to value this treasure or suffer an unimaginable loss.

Read the latest on the situation of the Baha’i students in Iran at: (English) (Farsi)

Baha’is report on the response by Amnesty and the US State Department

Tuesday, January 29th, 2008


GENEVA, 30 January 2008 (BWNS) — In the wake of a US State Department call for Iran to release Baha’i prisoners, Amnesty International has issued an “urgent action” appeal on their behalf.

The three prisoners were taken into custody in Shiraz, Iran, last November and are serving a four-year sentence on charges connected entirely with their belief and practice in the Baha’i Faith.

“We urge the regime to release all individuals held without due process and a fair trial, including the three young Baha’i teachers being held in a Ministry of Intelligence detention center in Shiraz,” said Sean McCormack, a spokesman for the State Department on 23 January 2008.

Amnesty International issued its appeal on 25 January. It calls for human rights activists around the world to write directly to Iranian government officials on behalf of the Baha’i prisoners, asking why they have been detained and calling on authorities not to ill-treat or torture them.

“Haleh Rouhi Jahromi, Raha Sabet Sarvestani and Sasan Taqva, all Baha’is (a religious minority), have been detained by the Ministry of Intelligence in Shiraz since 19 November 2007,” states the appeal, which was posted on Amnesty International’s Web site on 25 January 2008.

“Please send appeals to arrive as quickly as possible, in Persian, Arabic, English or your own language,” the appeal advises, “stating that Amnesty International would consider them to be prisoners of conscience if they are detained because of their Baha’i faith… calling for their release if they are not to be charged with a recognizably criminal offence and brought to trial promptly and fairly” and “calling on the authorities not to torture or ill-treat them…”

The Amnesty International appeal recounts the story of the three prisoners, who were initially part of a group of 54 Baha’is who were arrested in May 2006 as they took part in an effort to educate underprivileged children in Shiraz.

Most of the 54 were released after a few days, although Ms. Rouhi, Ms. Sabet and Mr. Taqva were held for about a month. Then, in August 2007, 53 of those arrested were notified by a local court that they were accused of “offenses relating to state security,” according to the appeal.

Ms. Rouhi, Ms. Sabet and Mr. Taqva, moreover, were sentenced to four years in prison, although they remained out on bail. Then, on 19 November 2007, the three were told by telephone to go to the Ministry of Information office in Shiraz to retrieve items that had been confiscated in the May 2006 arrests. Instead, they were incarcerated.

“When they did not return home, family members who had accompanied them were given conflicting information by intelligence officials,” says the appeal. “The officials tried to claim that the three had not entered the building, even though their relatives had seen them do so. Eventually, their relatives were informed that the three were still being held at the Office of the Ministry of Intelligence in Shiraz.”

The appeal lists the ages of the prisoners as follows: Ms. Rouhi, 29; Ms. Sabet, 33; and Mr. Taqva, 32.

According to the AI Web site, urgent action appeals are transmitted to a network of more than 100,000 human rights activists in 70 countries.

Diane Ala’i, the representative of the Baha’i International Community to the United Nations in Geneva, said that the BIC is gravely concerned for the welfare of the three Baha’i prisoners.

“We hope that the urgent action appeal from Amnesty International, as a signal from human rights defenders worldwide, and the US State Department’s statement, will help resolve their unjust detentions,” she said.

Ms. Ala’i said the appeal was especially timely because Mr. Taqva has an injured leg, from an automobile accident before his imprisonment, which requires medical attention.

“The problem with his leg is extremely serious and painful,” said Ms. Ala’i. “It is understood that he requires surgery to remove a metal pin that had been inserted previously.”

Ms. Ala’i said that charges against the three, rather than involving any legitimate concern over “state security” stem entirely from accusations by the court that the Baha’is had been involved in the “indirect teaching” of the Baha’i Faith.

“In fact,” said Ms. Ala’i, “the three individuals were engaged in an effort to help underprivileged children in their city, through a program of training that emphasizes moral virtues.

“It is mind-boggling that the government of Iran would consider such efforts to be any type of threat — and wholly unwarranted that such activities should result in lengthy prison sentence.

“There is no doubt that these three are prisoners of conscience, held solely because of their belief in and practice of the Baha’i Faith,” said Ms. Ala’i. “We know this because among those arrested in May 2006 were some individuals who are not Baha’is. They were released within a day and have never faced charges.”

The US State Department statement also took note of the “death under suspicious circumstances” of Ebrahim Lotfallahi, an Iranian student of Kurdish descent detained by the Ministry of Intelligence on January 6. “We call on Iranian authorities to conduct a full investigation,” said Mr. McCormack. His statement also expressed concern over the continued detention of three Amir Kabir University students.

The Amnesty International appeal can be read in full at

The US Department of State statement can be read at:

Ali-Reza Jamshidi confirms arrest of Baha’i ‘propagandists’

Tuesday, January 29th, 2008

Here we go! After literally months of dealing with this case, the Iranian officials finally admit to the mass arrest of the Baha’is in Shiraz.

Interesting that so much of what Iranians do these days are against the system or threatening national security. What type of a system or security plan can be threatened with so much of what its citizens do?

Iran jails Bahai ‘propagandists’

Bahaism headquarters in Haifa

Bahais, whose headquarters are in Haifa, are seen as heretics in Iran

Iran has sentenced three members of the Bahai faith to four years in jail for security offences and 51 others to suspended prison terms. They were convicted for propaganda against the system in the southern city of Shiraz, a judiciary spokesman said, without giving details.

Bahaism is a branch of Islam viewed as heresy by Iran’s religious authorities.

The spokesman said the 51 suspended sentences were conditional on attending courses by state propaganda officials.

The defendants were arrested early last year, according to officials.

The authorities said they were proselytising in the southern city of Shiraz under the cover of helping the poor.

Speaking at his regular news conference, spokesman Ali Reza Jamshidi said the 51 had already been freed.

Iran’s constitution recognises only Islam, Christianity, Judaism and Zoroastrianism as legitimate religions.,tehran-confirms-arrest-of-members-of-bahai-religion.html



Tehran – Tehran on Tuesday confirmed Western reports of the arrest of Bahai religious community members in the southern city of Shiraz, ISNA news agency reported. ISNA quoted judiciary spokesman Ali-Reza Jamshidi as saying that some 54 Bahais were arrested due to propaganda against the Islamic system. ISNA gave no further details on the nature of the propaganda. The spokesman added that three of them were sentenced to four-year jail terms and the others received a suspended sentence of one year. Unlike Christianity, Judaism and Zoroastrianism, Bahaism is not recognized or allowed to be practiced in Iran.

Iran Jails Three Bahai Faith Followers For Propaganda Against Islamic Revolutionary System
(RTTNews) – Iran has sentenced three members of the Bahai faith to four years in jail and 51 others to suspended prison terms in the southern city of Shiraz for propaganda against the Islamic Revolutionary system, a judiciary spokesman said, without giving details.

The authorities said the defendants were proselytizing in the southern city of Shiraz under the cover of helping the poor when they were arrested early last year.

Judiciary spokesman Ali Reza Jamshidi said the 51 had already been freed and their suspended sentences were conditional on attending courses by state propaganda officials.

Iran’s constitution recognizes only Islam, Christianity, Judaism and Zoroastrianism as legitimate religions while Bahaism, a branch of Islam is viewed as heresy by Iran’s religious authorities.


54 Baha’is sententenced in Iran for charity work

Author: Omid T (Iran/USA) – January 29, 2008

Iran has sentenced 54 students who were charged with “For Propaganda Against Islamic Revolutionary System”. This story has been an ongoing one since May 2006. When the authorities in Iran rounded up 54 youth in Shiraz for charity work. The IRI has seriously upped the ante with this move and will only go to inflame the international community. Ironically, the Baha’is who are used to this type of deplorable treatment by their government will simply and humbly accept the sentences, which include state sanctioned re-education by the Islamic propaganda board.

The news article which can be found here is the end result of a May 2006 article here. You can see some photos of the youth arrested there.

I would like to state the in all likelihood the Baha’i youth and volunteers were NOT propagating the Baha’i Faith in Shiraz. In the Baha’i Faith we firmly believe that the best way to live up to the standards of our Faith in by example. Going out and talking about the Baha’i Faith to the poor in a highly charged city would be very dangerous and they know that. The local population would have had a fit anyway. Baha’is in Iran are banned from doing so and they accept that. We believe that eventual obedience to the authorities will result in trust, but apparently not. They were functioning as part of a local NGO modeled after UNICEF. It would be interesting to see the evidence against them.

Middle East News

Tehran confirms arrest of members of Bahai religion

Jan 29, 2008, 10:29 GMT

Arrested Development – More on imprisoning Baha’i teachers of children’s classes

Saturday, January 26th, 2008

Last year 54 Baha’is were arrested in Shiraz for the ‘crime’ of working along side Muslims to teach disadvantaged teens classes about developing their capacities in accordance with principles that attract Divine assistance. Three of them remain in prison, have access to no legal representation, and are voicing their concerns about their mistreatment. BBC and others report on this case:


Human Rights

Iranian security officials last month arrested scores of Baha’i youths in Shiraz
In its latest campaign of religious intolerance directed against the Baha’i community, Iranian security officials last month arrested scores of Baha’i youths in Shiraz solely on the basis of their religious faith, Human Rights Watch said today.

Baha’i representatives to the U.N. in Geneva told Human Rights Watch that Iranian authorities on May 19 arrested a group of mainly Baha’i youths who were teaching English, math and other non-religious subjects to underprivileged children in Shiraz. The authorities also arrested several other non-Baha’i volunteers at the same time but released them the same day without requiring bail. One Baha’i, under the age of 15, was released without having to post bail.

None of the 54 Baha’is arrested has been charged with a crime. As of today, three remain in detention while the others were released only after their families posted exorbitant bail.

“The arrests demonstrate how the Iranian government is subjecting Baha’is to religious persecution and discrimination,” said Sarah Leah Whitson, Middle East director at Human Rights Watch. “Arresting people solely on the basis of their religious faith is a flagrant violation of freedom of belief and the freedom to practice a religion of one’s choice.”

The arrests demonstrate how the Iranian government is subjecting Baha’is to religious persecution and discrimination. Arresting people solely on the basis of their religious faith is a flagrant violation of freedom of belief and the freedom to practice a religion of one’s choice.
Sarah Leah Whitson, Middle East director at Human Rights Watch Baha’i representatives told Human Rights Watch that on May 24, 14 of those arrested were released only after they surrendered as collateral property deeds. The next day the authorities released 36 more Baha’is after they posted financial guarantees or depositing work licenses as surety that they would respond to any court summons.

According to the principal representative of the Baha’i community to the United Nations, more than 125 Baha’is have been arbitrarily arrested since the beginning of 2005.

The U.N. Special Rapporteur on the Freedom of Religion or Belief, Asma Jahangir, said in March that she had received a copy of a letter dated October 29 in which the chairman of the Command Headquarters of the Armed Forces in Iran requested the Ministry of Information, the Revolutionary Guard, and the police collect information on Baha’i adherents. The letter stated that Supreme Leader Ayatollah Khamenei had instructed the Command Headquarters to identify members of the Baha’i community and to monitor their activities.

The October 29 letter came amid an anti-Baha’i campaign in the state-run press that began in September. Since then, the influential government-owned daily Kayhan has published dozens of articles attacking the Baha’i community and defaming their beliefs.

“The Iranian government is singling out a religious community that has a history of official persecution in Iran,” Whitson said.

The Baha’i community is Iran’s largest religious minority, with an estimated 300,000 members. Most Muslim religious authorities, including those in Iran, regard Baha’is as apostates who have deserted Islam rather than as practitioners of a legitimate faith. In Iran Baha’is cannot practice their faith in a public manner and are barred from higher education.

Human Rights Watch called on the Iranian government to release those Baha’is still in prison, restore the property of those forced to post exorbitant bail, and halt all discrimination and persecution directed against Baha’is.
ahá’í Community Website:

پیگرد قضائی فعالان اجتماعی بهائی در شیراز


کتاب نسائم تأیید
تدریس کتاب نسائم تأیید، یکی از کتب آموزشی کودکان بهائی برای کودکان و نوجوانان مسلمان در ایران از عوامل زندانی شدن بهائیان در شیراز بوده است

وزارت خارجه آمریکا خواستار آزادی سه شهروند بهائی در ایران شده که به اتهام اقدام علیه امنیت ملی و تبلیغ علیه نظام جمهوری اسلامی، به حکم دادگاه انقلاب شیراز به مجازات زندان محکوم شده و ماههاست در زندان به سر می برند.


این سه نفر عضو گروهی 54 نفره از جوانان بهائی بوده اند که در محله ‌های فقیر‏نشین شیراز کلاسهایی برای رفع اشکالات درسی و آموزش مهارتهای زندگی به کودکان و نوجوانان خانواده های کم بضاعت دایر کرده بودند.


اما به نظر می رسد که مقامات جمهوری اسلامی هدف از فعالیت آنان را تبلیغ کیش بهائی ارزیابی کرده باشند که در ایران به رسمیت شناخته نمی شود و پیروان آن از بسیاری از حقوق اجتماعی محرومند.


گزارشها حاکی از این است که همه اعضای گروه تحت پیگرد قضائی قرارگرفته اند و غیر از سه نفری که در دادگاه محکوم شناخته شده اند، دیگر اعضای گروه نیز در انتظار محاکمه به سر می برند.


بازداشت این 54 نفر جمعه 29 اردیبهشت (نوزدهم مه) گذشته انجام گرفته و جامعه بین المللی بهائیان اعلام کرده که از سالهای دهه شصت خورشیدی تاکنون هیچگاه این تعداد از بهائیان به صورت دسته جمعی در ایران بازداشت نشده اند.


وزارت خارجه آمریکا شرایط محاکمه این گروه از جوانان بهائی را ناعادلانه خوانده است.


دادخواست یکی از محکومان به نام رها سروستانی که نسخه ای از آن در اختیار بی بی سی قرار گرفته نیز حاکی است که هیچ وکیلی، حاضر به دفاع از او در دادگاه نشده و حکم دادگاه به صورت شفاهی به او ابلاغ شده است.


رها سروستانی که به نظر می رسد متهم اصلی پرونده باشد، در این دادخواست نوشته که دادگاه انقلاب شیراز در حکمی که هیجدهم شهریور (نهم سپتامبر) گذشته به او ابلاغ شده، او را به جرم فعالیت تبلیغی علیه نظام جمهوری اسلامی ایران به نفع گروهها و سازمانهای مخالف نظام به یک سال زندان و به جرم تشکیل و اداره گروههای غیرقانونی با هدف بر هم زدن امنیت کشور به سه سال حبس (مجموعاً چهار سال زندان) محکوم کرده است.



 دستگیر شدگان عضو سازمانی غیردولتی به نام مؤسسه پژوهشی کودکان دنیا هستند که در وزارت کشور ثبت شده و مجوز فعالیت داشته و علاوه بر آن برای تشکیل کلاسهایی که برای کودکان و نوجوانان مناطق محروم برگزار کرده بودند از شورای شهر شیراز مجوز داشته اند


دادخواست رها سروستانی


خانم سروستانی خطاب به دادگاه تجدیدنظر استان فارس نوشته که او و دیگر بهائیانی که دستگیر شده اند عضو سازمانی غیردولتی به نام مؤسسه پژوهشی کودکان دنیا هستند که در وزارت کشور ثبت شده و مجوز فعالیت داشته، علاوه بر آن برای تشکیل کلاسهایی که برای کودکان و نوجوانان مناطق محروم برگزار کرده بودند از شورای شهر شیراز مجوز داشته اند و بنابر این نباید گروهی غیرقانونی و برهم زننده نظم عمومی به شمار روند.


مؤسسه پژوهشی کودکان دنیا که دفتر آن در تهران قرار دارد، خود را در سایت اینترنتی اش سازمانی مستقل، تخصصی و پژوهشی معرفی کرده که در سال 1373 با کوشش گروهی از متخصصان تعليم و تربيت، دانشگاهيان، پژوهشگران، مربيان و مديران مراکز آموزشی کودکان خردسال تأسیس شده و هدفش کمک به گسترش برنامه های مراقبت برای رشد و تکامل کودکان خردسال در ايران است.


اين مؤسسه اعلام کرده به دليل “ترويج تفکر ضرورت حمايت همه جانبه از کودکان خردسال، از بدو تولد تا هفت سالگی” از سوی بنياد ترويج علم، برنده جايزه ويژه ترويج علم در سال 1380 شده است.


سایت اینترنتی مؤسسه پژوهشی کودکان دنیا نشان می دهد که بازداشت رها سروستانی و همکارانش مانعی در ادامه فعالیت مؤسسه ایجاد نکرده است.


رها سروستانی نوشته که وی و دیگر هم مسلکانش با مجوزی که از شورای شهر شیراز داشته اند، از سه سال پیش کلاسهای رفع اشکالات درسی، قصه گویی، نقاشی، بازی و آموزش مهارتهای زندگی فردی و اجتماعی برای کودکانی تشکیل داده بودند که شاید عدم فرصتهای مالی به آنها اجازه نمی داد آموزشهای مربوط به سن خود را دریافت کنند.


به نوشته وی، این کلاسها با رضایت والدین کودکان و نوجوانان در جلوی منازل آنان و در ملأ عام برگزار می شده و همواره رضایت خانواده ها و مردم محل را به دنبال داشته است.


خانم سروستانی در درخواست خود به کتاب نسائم تأیید (Breezes of Confirmation) اشاره کرده و نوشته که احتمالاً استفاده از این کتاب در کلاسهای آموزشی وی و همکارانش برای کودکان در ایراد اتهام بر آنان نقش داشته است.


وی تأکید کرده که این کتاب جهت تبلیغ مرام خاصی تهیه و منتشر نشده، محتوای آن با هدف تقویت قابلیتهای فردی و اجتماعی و علمی و اخلاقی نوجوانان تنظیم گردیده و ناشر آن، یعنی انتشارات آمریکایی (Developing Learning Press) ارتباطی با هیچ دیانت و عقیده و مرام خاصی ندارد.


اما یکی از مسئولان دفتر اروپایی این انتشارات در کشور لوکزامبورگ به بخش فارسی بی بی سی گفت که کتاب نسائم تأیید و دیگر نشریات این بنگاه انتشاراتی، الهام گرفته از تعالیم کیش بهائی است.


نسائم تأیید داستان چند دختر و پسر نوجوان در کشور آفریقایی زامبیاست که به دنبال دریافت “تأیید الهی” اند.


این کتاب در محافل آموزش تعالیم بهائی در نقاط جهان، جزو کتب درسی اصلی برای کودکان یازده تا دوازده ساله است.


نام کتاب نیز شباهت به نام کتاب نسائم الرحمن دارد که از کتب دینی بهائیان و شامل گزیده ای از آثار سیدعلی محمد باب و میرزا حسینعلی نوری (بهاء الله) پایه گذاران کیش بابی و بهائی است.


رها سروستانی در درخواست تجدیدنظر خود نوشته که هیچیک از کودکان و نوجوانانی که طی سه سال در کلاسهای آموزشی وی و همکارانش شرکت کرده اند نمی دانسته اند که اغلب کسانی که این کلاسها را تشکیل داده اند بهائی مذهبند و تنها پس از بازداشت آنان پی به این موضوع بردند.



 مسئولان مملکتی بارها در سخنرانیها و نظرات خود اظهار نموده اند که کسی به خاطر بهائی بودن تحت تعقیب قرار نمی گیرد و بهائیان مثل دیگر شهروندان در ایران زندگی می کنند و جان و مالشان محترم است … احکام و روش بهائیان در اطاعت و متابعت از قوانین و مقررات و نظام حکومتی و احترام نسبت به مسئولان امور است و این روش و سلوک لااقل در این مدت استقرار حکومت جمهوری اسلامی برای مسئولان ممکلتی کاملاً احراز و آشکار شده است


رها سروستانی


به نوشته وی حتی چند جوان مسلمان که در فعالیتهای گروه شرکت داشتند و آنها نیز به دست مأموران اطلاعاتی بازداشت شدند از بهائی بودن 54 عضو دیگر گروه بی اطلاع بودند.


آن گونه که خانم سروستانی نوشته، سازمان غیردولتی حقوق کودک در شیراز نیز با این گروه همکاری می کرده و اعضای این سازمان نیز بازداشت اما در همان روز اول آزاد شدند.


در درخواست تجدیدنظر رها سروستانی آمده: “بهائیان جزو گروهها و سازمانهای مخالف نظام محسوب نمی شوند زیرا اولاً هیچگونه قانون یا حکمی که دیانت بهائی و بهائیان را مشمول آن قرار دهد وجود ندارد، ثانیاً مسئولان محترم مملکتی بارها در سخنرانیها و نظرات خود اظهار نموده اند که کسی به خاطر بهائی بودن تحت تعقیب قرار نمی گیرد و بهائیان مثل دیگر شهروندان در ایران زندگی می کنند و جان و مالشان محترم است، بخشنامه ها و دستورالعملهایی نیز در این خصوص از سوی مقامات حکومتی صادر شده است، ثالثاً … احکام و روش بهائیان در اطاعت و متابعت از قوانین و مقررات و نظام حکومتی و احترام نسبت به مسئولان امور است و این روش و سلوک لااقل در این مدت استقرار حکومت جمهوری اسلامی برای مسئولان ممکلتی کاملاً احراز و آشکار شده است”.


رها سروستانی نوشته که مأموران اطلاعاتی به مدت سی روز او را در بازداشتگاه سپاه پاسداران مورد بازجویی قرار دادند و چهار جلسه نیز در دادگاه شرکت و از خود دفاع کرده است اما دادگاه عمدتاً بر اساس یادداشتهای شخصی یک فرد رأی به محکومیت وی و همکارانش داده است.


وی در عین حال تأیید کرده که طی سفری به کشور امارات متحده عربی، آموزشی درباره کتب روحی که کتب آموزشی بهائیان به شمار می روند و کتاب نسائم تأیید نیز یکی از آنهاست دیده اما این سفر هیچ ربطی به فعالیتهایش در شیراز ندارد.


شهر شیراز که رها سروستانی و همکیشانش در آن به فعالیت اجتماعی مشغول بوده و بازداشت شده اند، خاستگاه مذهب بهائیت در اواسط قرن نوزدهم میلادی است.


این مذهب اگرچه از ایران آغاز شد اما با تبلیغ آن در سراسر جهان، اکنون در اقصی نقاط عالم پیروانی دارد که جامعه بین المللی بهائیان شمار آنان را میلیونها نفر و در ایران حدود سیصد هزار نفر برآورد می کند.


در ایران، پس از روی کارآمدن حکومت جمهوری اسلامی بسیاری از بهائیان تحت پیگرد قرار گرفتند و شمار زیادی از آنان این کشور را ترک کردند.


آمار جامعه بین المللی بهائیان حاکی از این است که طی نخستین سالهای حکومت جمهوری اسلامی در ایران، حدود دویست بهائى در ایران کشته یا اعدام شدند.


آن گونه که دفتر نمایندگی جامعه بین‌المللى بهائیان در سازمان ملل متحد اعلام کرده، بازداشت 54 بهائی در شیراز شمار بهائیانی را که از آغاز سال 2005 میلادی در ایران مدتی را در بازداشت گذراندند به بیش از ۱۲۵ نفر رساند اما در سالهای اخیر موردی از اعدام بهائیان در ایران گزارش نشده است.


More persecution for the Baha’is in Shiraz

Thursday, January 24th, 2008


So here is the scenario: More than 50 Baha’i youth in Shiraz were arrested last year for the ‘crime’ of taking part in a community service project. They were released and scheduled to face the court a few months later–but–without access to legal representation. On the other hand Baha’is students in schools are facing persecution and expulsion and once again Shiraz is no exception to that rule. Now, Baha’i residents of Shiraz are facing charges of acting against national security and anti-regime propogation. Here is a report from Iran Emrooz:


پیگرد قضایی شهروندان بهایی در شیراز


شهروندان بهایی ساکن شیراز در روزهای اخیر تحت فشار شدید مقامات قضایی در این شهر قرار ‏گرفته‌اند. برخی از افراد بهایی به جرم «اقدام علیه امنیت» و «تبلیغ علیه نظام» در زندان بسر می‌برند و برخی ‏دیگر منتظر محاکمه در دادگاه هستند.

Wed / 23 01 2008 / 19:24

ایران امروز: شهروندان بهایی ساکن شیراز در روزهای اخیر تحت فشار شدید مقامات قضایی در این شهر قرار ‏گرفته‌اند. برخی از افراد بهایی به جرم «اقدام علیه امنیت» و «تبلیغ علیه نظام» در زندان بسر می‌برند و برخی ‏دیگر منتظر محاکمه در دادگاه هستند.‏

پنجاه و چهار جوان بهایی که کار‏‎ ‎آموزش مهارتهای زندگی با مجوز شورای شهر شیراز در محله‌های فقیر ‏نشین را‏‎ ‎انجام می‌دادند، به اتهام «اقدام علیه امنیت» و «تبلیغ علیه نظام» در دادگاه‏‎ ‎انقلاب شیراز محکوم شدند. ‏

نکته قابل توجه اینکه این عده از حق داشتن وکیل محروم بوده‌اند. این افراد به ۴ سال زندان محکوم شدند که ‏حکم ۳ نفر از آنان‏‎ ‎قابل اجرا و بقیه تعلیقی است. دادگاه این افراد را همچنین به شرکت اجباری در‎ ‎کلاسهای ‏سازمان تبلیغات و درسهای اسلامی محکوم کرده است. این افراد به حکم صادره اعتراض نمودند، اما به ‏اعتراض آنها ‏‎ ‎ظرف روزهای پنجشنبه و جمعه در شعبه ۹ دادگاه تجدید نظر فارس رسیدگی شده است. در این ‏مرحله نیز این افراد از حق دفاع حقوقی توسط وکیل محروم بوده‌اند.‏

در راستای افزایش فشار بر شهروندان بهایی، در طول سه ماه گذشته، هفت دختر دانش آموز دبیرستانی از ‏دبیرستان حضرت معصومه‎ ‎شیراز اخراج شدند. در پی اعتراض آنها پدر یک دانش آموز و خود وی به مدت دو ‏هفته بازداشت شدند. این افراد بازداشت شده با سپردن قرار وثیقه ۲۰ میلیون تومانی بطور موقت آزاد شده‌اند. ‏دانش آموزان دبیرستان با سپردن تعهد به‎ ‎کلاس درس بازگشته اند. ‏

لازم به ذکر است که‎ ‎بازرسی از منازل پیروان این اقلیت دینی در دستور کار مامورین امنیتی است. در همین‎ ‎رابطه چندین ‏منزل بازرسی و چندین پرونده در دادسرای انقلاب شیراز تشکیل‎ ‎شده است.‏‎ ‎

بهاییت در حکومت جمهوری اسلامی بطور رسمی به عنوان یک دین شناخته نشده است و افراد بهایی با تایید ‏قانون از تبعیض حکومتی رنج می‌برند و از بسیاری حقوق اجتماعی از جمله رفتن به دانشگاه و داشتن شغل‌های ‏دولتی محروم هستند. ‏

در سال گذشته، سازمان عفو بین الملل متن دستور کتبی آیت الله خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی را مبنی بر ‏دستور جمع‌آوری اطلاعات درباره بهایی‌ها منتشر نمود. دستور جمع‌آوری اطلاعات درباره این اقلیت مذهبی که ‏توسط رهبر حکومت جمهوری اسلامی صادر شده بود، به عنوان نشانه‌ای از مقدمه‌چینی برای آغاز سرکوب ‏گسترده آنان از سوی مدافعان حقوق بشر تلقی شده و نگرانی عمومی را در این زمینه برانگیخت. اکنون با آغاز ‏پیگرد قضایی شهروندان بهایی در شیراز زمینه‌ای چنین نگرانی خیلی جدی‌تر شده است

Whispering Stones

Thursday, January 24th, 2008

Here is a report by Radio Zamaneh about an Iranian-Canadian film maker who after receiving official permits went to Iran to document the cemeteries of minorities such as Baha’is and Christians. However, after coming across mass graves of the victims of the 1988 massacre, her journey took a new path:

گفت‌وگو با مهرنوش سلوکی، فیلمساز ایرانی‌تبار:

گورستان خاوران با ما حرف می‌زد


ایرج ادیب‌زاده


Download it Here!


مهرنوش سلوکی، مستند‌ساز ایرانی‌تبار چند روزی است به پاریس بازگشته است. او پس از یک سال دشوار، رفتن به زندان، ضبط فیلم‌ها، کامپیوتر، پاسپورتش و بلاتکلیفی؛ سرانجام اجازه یافت که تهران را ترک کند.


سلوکی با مجوز ساخت فیلمی مستند درباره‌ی گورستان‌های اقلیت‌های مسیحی، زرتشتی و بهایی به ایران رفته بود. اما برخورد با گورستان خاوران و گور‌های دسته‌جمعی آنجا، از اعدام‌شدگان مخالفین جمهوری اسلامی، در سال (۱۹۸۸) ۱۳۶۷، مسیر فیلم او را عوض کرد. وی با خانواده‌ی قربانیان این فاجعه سیاه در تاریخ سالهای اخیر ایران نیز گفتگو کرد و تمرکز فیلم خود را روی آن قرار داد. این سوژه که از نظر جمهوری اسلامی، تابو محسوب می‌شود دلیل بازداشت، زندان و محاکمه او شد. مهرنوش سلوکی می‌خواست در فیلمش، این پرسش را مطرح سازد که چرا این اتفاق رخ داده است؟


حالا مهرنوش سلوکی در برابر من نشسته است. آیا او روزی به نوعی دیگر به جستجوی این پرسش خواهد رفت؟ از مهرنوش سلوکی از آغاز سفرش می‌پرسم:


من در سال ۲۰۰۶، برای انجام پروژه‌ای در مورد گورستان‌های اقلیت‌های مذهبی به تهران سفر کردم، البته با داشتن مجوز مطبوعات خارجی از‌وزارت ارشاد اسلامی. در حین فیلمبرداری بود که من و اکیپ فیلمبرداری با مکانی مواجه شدیم؛ این مکان، کاملاً متفاوت از مکان‌هایی بود که ما روزهای قبل از آنها فیلمبرداری کرده بودیم. چون در حین فیلمبرداری از مراسم عزاداری و خاکسپاری اقلیت‌های مسیحی و ارمنی، یهودی و بهایی به هر حال می‌دیدیم که واقعاً اینها از قبرستان‌ها و سنگ قبرهای بسیار زیبا که شبیه آثار هنری بود؛ برخوردار هستند.


یعنی تمام این اقلیت‌ها؟
بله. اما ما با منطقه‌ای مواجه شدیم که کاملاً متفاوت از تصاویری بود که ما این چند روز از قبرستان‌های اقلیت‌ها مذهبی، ضبط کرده بودیم. این منطقه خیلی کنجکاوی من را برانگیخت. چون اقلیت‌های مذهبی می‌گفتند که هزاران انسان در زیر این خاک‌ها دفن هستند.


یعنی در یک محوطه کوچک؟
محوطه‌ی بزرگی بود. یکسری کانال آنجا بود که به من می‌گفتند که در این کانال‌ها، هزاران زن و مرد، مدفون هستند.


گورهای دسته جمعی؟
بله. من برای اولین بار بود که با این واقعیت به شکل ملموسی آشنا شدم. البته قبلاً مستند‌ساز‌های ایرانی، در فستیوال‌های فیلم که همدیگر را ملاقات می‌کردیم در مورد یک بخش از تاریخ ایران صحبت می‌کردند. ولی اینکه به شکل ملموسی آدم با این بخش از تاریخ ایران مواجه شود؛ این موضوع را بنده در قبرستان خاوران پیدا کردم.


مهرنوش سلوکی، فیلمسازی که یک سال در زندان بود


در واقع با آن بخش از تاریخ ایران که قربانیان و کشتار ۱۹۸۸را در آنجا دفن کردند؟
بله. گورکن‌های قبرستان‌های ارامنه، این منطقه را لعنت‌آباد اسم گذاشته بودند. زمانی که خط سیر فیلم را با کلمه لعنت‌آباد شروع کردم، مثل اینکه این کلمه موجب حساسیت‌هایی شده بود.


خود شما چه عکس‌العملی داشتید، وقتی که با یک چنین موضوعی روبرو شدید؟
خب، من قاعدتاً در آن لحظه با توجه به مجوزهایی که از وزارت ارشاد گرفته بودیم؛ شاید می‌بایست دوربینم را خاموش می‌کردم. ولی خب، نه من و نه اکیپ فیلمبرداری، نمی‌توانستیم دوربین را خاموش کنیم یا آن را برگردانیم. برای همین تصمیم گرفتیم که ادامه بدهیم.


آیا با خانواده این قربانیان هم شما روبرو شدید و صحبت کردید؟
روز بعد که برگشتیم، روز جمعه بود و چند تا از خانواده‌ها آنجا بودند و حتی ما را هم دعوت کردند به منزلشان و در کل یکسری گفتگو داشتم. ولی در حد این بود که چه گذشت. تعریف می‌کردند، بدون اینکه بخواهند راجع به این حوادث موضع‌گیری بکنند، تنها تعریف می‌کردند که چه گذشت.


دچار احساس خاصی نشدید وقتی که با یک چنین مناظر و حرف‌هایی روبرو شدید؟
البته در آنجا، منطقه خاوران، گلستان جاوید یا‌ لعنت‌آباد؛ خودِ فضا با ما حرف می‌زند. خاک آنجا می‌گوید نوزده سال است که ما اینجا هستیم و یکی باید بیاید و ما را نشان دهد. انگار که اینها در سکوت دارند فریاد می‌زنند. برای همین به نظرم هر سینما‌گر آگاهی را به هر حال تحت تاثیر قرار می‌دهد. ولی خب همکار‌ان سینمایی در ایران، بیشتر درگیر مسایل روزمره هستند و یا دنبالِ سوژه‌هایی هستند که مورد قبول فستیوال‌ها باشد یا اینکه حکومت چه چیزی دوست دارد و به آنها بودجه می‌دهد؛ بیشتر درگیر این مسائل هستند. کمتر به طرف چنین موضوعاتی می‌روند.


به هر حال این، در جمهوری اسلامی یک سوژه‌ی تابو است.
جزو تابو هست ولی من بیطرف بودم. من در پرداخت بیطرف بودم. و واقعاً قصد محکوم کردن مسوولین این حوادث را نداشتم، فقط می‌خواستم یک سوال مطرح کنم.


در واقع گوشه‌ای از تاریخ را در فیلم مستند خود نشان دهید؟
بله، گوشه‌ای از تاریخ. البته من وقتی با یک تاریخ‌دان، صحبت کردم؛ ایشان می‌گفتند این، تاریخ نیست بلکه زمان حال و اکتوالیته است و وارد تاریخ نشده و پاسبانی تاریخ نمی‌شود.


آیا شما بعد از آن کنجکاوی کردید که اصلاً بدانید چقدر از قربانیان ۱۹۸۸ را در آنجا دفن کردند؟
وقتی از رییس انجمن روزنامه‌نگاران ایران سوال کردم ایشان گفتند که طبق احتمالات روزنامه‌نگاران ایرانی، بین چهار تا شش هزار نفر، قربانی این حوادث هستند.


چطور شد که شما را بازداشت کردند؟
خب، اینکه گذاشتند ابتدا من فیلم را تمام کنم، یعنی امکانی به من دادند که فیلمبرداری را انجام دهم. اواسط مونتاژ بود که مرا بازداشت کردند. قاعدتاً به خاطر این فیلم بود.


چرا فکر می‌کنید که گذاشتند اول این فیلم را تقریبا تمام کنید؟
شاید به خاطر این بوده که می‌خواستند مدارک کافی داشته باشند برای متهم کردن شخص من.


گورستان خاوران، محل دفن زندانیان سیاسی که در سال ۷۶ اعدام شدند


به هر حال شما اجازه ساخت یک مستند را داشتید.
بله. البته مجوزی که من داشتم، مجوز پژوهش بود. موضوع فیلم را زمانی که پرونده را تشکیل داده بودند، تصریح نکرده بودند. یعنی اجباری برای تصریح کردن موضوع فیلم وجود نداشت.


فیلم شما در حال مونتاژ و تمام شدن بو. این فیلم را بصورت تمام از شما گرفتند، یعنی ضبط کردند؟
بله، متاسفانه فیلم را گرفتند. سی تا کاست با اکسترنال هارد و کامپیوترم را از من گرفتند. حالا شاید آن برگردد به مسایل اطلاعاتی. چون می‌گفتند شاید چیزهایی باشد که حذف شده باشد و قابل بهره‌برداری باشد.


بعد شما را به زندان انفرادی بردند؟


چه مدت؟
یک ماه.


این مساله‌ی قتل عام زندانیان سیاسی در زندان‌های ایران در سال ۱۹۸۸، بعد از جنگ ایران و عراق همه جا مطرح شده و بسیاری از آن خبر دارند، حتی در خارج، بسیاری در مورد آن نوشتند .
مسوولین وزارت اطلاعات، تصور می‌کردند که- چون من از کانادا می‌آمدم- این فیلم کیس (case) خواهد شد که به آن وسیله، کانادا می‌تواند پرونده ایران را در کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل مطرح کند. البته این یکسری حدس و گمان بود.


ولی هدف شما که این نبود؟
نه. من هیچ بودجه‌ای از کانادا نگرفته بودم. هدف من اصلاً این نبود و فکر نمی‌کنم برای محکوم کردن یک کشوری، لازم باشد کسی فیلم تولید بکند، می‌تواند واقعیت‌ها را البته با دید مولف آن به نمایش گذارد .


این چندمین فیلم شما بود؟
سومین فیلم من بود. من می‌خواستم این مستند را برای فستیوال‌های هنری بفرستم. یک کار کاملاً مستقلی بود. قصد داشتم در فستیوال‌های هنری پخش شود.


بعد دادگاهی هم برای شما تشکیل دادند؟ در دادگاه بیشتر روی چه چیزی انگشت گذاشتند؟
بیشتر در مورد خود موضوع فیلم. البته دادگاه من چون غیر علنی بود، بنابراین من نمی‌توانم زیاد در مورد آن صحبت کنم. پرونده من زمانی مطرح شد که جو اتهام بستن به دو ملیتی‌ها رواج داشت. برای همین من فکر می‌کنم این جو بی‌ربط نبود. یعنی یک جو کلی که دو ملیتی‌ها می‌توانند، جاسوس پتانسیل باشند. به نظر می‌آمد که یک دلیل هم حدس و ظن و گمان‌هایی بود که به همان ملیت دوم من مربوط بود.


از موضوع دوتا فیلم دیگرتان هم می‌شود صحبتی بفرمایید؟
من در مورد دانشگاه محل تحصیلم، دانشگاه تهران، فیلمی ساختم. آن را مقایسه کردم با دانشگاهِ تهرانِ امروز، و تحولاتی که در دانشگاه بین سالهای ۱۹۹۲تا سال ۲۰۰۴ اتفاق افتاده بود. چون فیلم من در سال ۲۰۰۴ تولید شده بود این تفاوت‌ها را در این فیلم مطرح کرده بودم و اینکه یک دانشجویی که خودم بودم، می‌آید و با نسل سوم گفتگو می‌کند. با نسل سومی که ارزش‌های دیگری را مطرح می‌کنند. ارزش‌های لایسیته و..


یعنی به نظر شما با آن نسلی که در آن موقع شما بودید، تفاوت داشت؟
بله.خیلی متفاوت بود.


فکر می‌کنید چرا واقعاً این تحول رخ داد؟
من فکر می‌کنم نسل جوان، نسلی بود که پروسه لایسیته را خودش داشت طی می‌کرد و من این پروسه را در کارم نشان دادم. کار دومم در مورد تصویر کانادا وایالات متحده در ایران بود که در آن علاقه و میل جوانان و نیز هدف آنها که چرا می‌خواهند به این کشورها مهاجرت کنند، به نمایش گذاشته شده بود. جوان‌های ایران، وقتی از آنها سوال ‌شود که اگر روزی بخواهید مهاجرت کنید، چه کشوری را برای مهاجرت ‌انتخاب می‌کنید؟ معمولا یا کانادا را اسم می‌برند یا ایالات متحده.


به هر حال مدت زیادی هم در ایران بلاتکلیف بودید؟
متاسفانه. وقتی آدم در جای دیگری زندگی می‌کند، .خودش را زندانی احساس می‌کند. من خانواده‌ام در کانادا هستند. دلیلی هم که من به کانادا مهاجرت کردم، وابستگی و تعهدات خانوادگی بود. منتها واقعاً نمی‌فهمیدم چرا اجازه نمی‌دهند من بروم. زندگی من در جای دیگری است، اگر که مقیم ایران بودم، تا زمان تشکیل دادگاه و روشن شدن همه چیز، زندگی عادی‌ خودم را ادامه می‌دادم. ولی من واقعاً یکسال در شرایط غیر عادی زندگی کردم. خیلی تاثیرات منفی روی من گذاشت. یکسال به شکل غیر عادی و دور از خانواده زندگی کردن، واقعاً زجرآور بود. آدم شغل و محل تحصیلش در جای دیگر است و به زور در یک جای دیگر نگه داشته شده است.


با سینماگران امروز ایران هیچ تماس نداشتید؟
من همکار سینمایی در داخل ایران نداشتم که با آنها تماس داشته باشم. البته زمانی که کار را شروع کرده بودم؛ با خیلی از آنها تماس داشتم. ولی بعد از اینکه این اتفاق برای من افتاد، کسی دیگر با من تماس نمی‌گرفت. واقعا باعث تاسف است که سینماگران ایران هیچوقت در مسایل جامعه خودشان، هیچ دخالتی نمی‌کنند. یعنی فکر می‌کنند هنر یعنی چیزی که به آنها دیکته می‌کنند. من فکر می‌کنم یک هنرمند باید در مسایل سیاسی دخالت کند. به خصوص هنرمندی که در کشورهایی مثل کشور ایران زندگی می‌کند. به هرحال من به عنوان یک شهروند فرانسوی، از حمایت معنوی سفارت فرانسه برخوردار بودم. هم حمایت معنوی و هم حمایت مادی سفارت. چون یک دفعه همه‌ی ارتباطات قطع شده بود با دنیای خارج. به هر حال در این شرایط آدم از نظر مادی هم تحت فشار قرار می‌گیرد. بنابراین به عنوان یک شهروند فرانسوی، هم حمایت معنوی و هم حمایت مادی شدم.


هنگامی که به فرودگاه پاریس رسیدید چه احساسی داشتید؟
از اینکه به خانه و به کشور دوم خودم برمی‌گردم، خیلی خوشحال بودم.


تمایل ندارید دوباره به ایران برگردید؟
این سوال را بگذاریم برای بعد.


پرسش آخرم این‌ست که آیا یاد خانواده‌های قربانیان آن حادثه‌ای که شما به خاطرش آن همه زجر کشیدید، همچنان با شما هست؟
بله، یاد آن خانواده‌ها با من هست و من امیدوارم روزی برسد که این خانواده‌ها، به آن چیزی که می‌خواهند برسند. آن چیزی که آنها می‌خواهند، انتقام گرفتن نیست. آنها می‌خواهند ببخشند در صورتی که مسوولین جمهوری اسلامی، توضیح بدهند چرا چنین اتفاقی افتاد. تنها این سوال که چرا؟


Suspicious deaths

Thursday, January 24th, 2008

The number of reports about suicides and suspicious deaths in Iranian prisons is on the rise. Many of them are young inmates who have either faced unfair treatment as students at Iranian institutions or as prisoners in custody. The case of Ebrahim Lotfallahi is a recent example of suspicious death while in an Iranian prison, which has attracted the following reaction on the part of US authorities:

Press Statement
Sean McCormack, Spokesman
Washington, DC
January 23, 2008

Death of Imprisoned Student in Iran

The United States is deeply concerned about the tragic death under suspicious circumstances of Ebrahim Lotfallahi, an Iranian student of Kurdish descent detained by the Ministry of Intelligence on January 6. We call on Iranian authorities to conduct a full investigation.The Iranian regime continues to deprive its citizens of a future free of fear, abuse, and arbitrary arrest. We urge the regime to release all individuals held without due process and a fair trial, including the three young Baha’i teachers being held in a Ministry of Intelligence detention center in Shiraz and the three Amir Kabir University students that prison authorities refuse to free despite an order issued by an Iranian judge in late December.


Released on January 23, 2008