Archive for January, 2008

The 2008 Human Rights Watch Report & Iran

Thursday, January 31st, 2008

Following a recent report by Human Rights Watch, the European Parliament called on Iran to recognized the rights of its minorities and to put an end to executions and torture in its prisons. The report also include details on tragedies committed by the state officials against Afghans, Arabs, Baha’is, Christians, Jews, Kurds, and minors among others. As human rights abuses in Iran continue to intensify on all fronts, the report points out that Western states continue to ignore these tragedies and so in effect, allow this process to go on.

The report also notes positive developments by highlighting the fact that two abusive leaders, Alberto Fujimori and Charles Taylor, the former presidents of Peru and Liberia, will face trials for human rights abuses this year.

For more details in Farsi go to:


or see the report at:

Another Arab Ahwazi is Hung

Thursday, January 31st, 2008

Following the hanging of four Arab Ahwazi human rights activists last December, Zamel BAwi, a 29-year-old son of one of the respected tribal leaders of the region was hung at 4 am today. Four of his brothers and a cousin remain in prison and face the possibility of same fate as Zamel. They are:

– Mohsen Bawi, 33

– Imad Bawi, 31

– Hani Bawi, 22

– Moslem Bawi, 19

– Asad Bawi, 34

According to the statement on Ahwaz Studies Centre website, three other prisoners are in danger of imminent execution. They are:

– Saeed Oudeh Saki, 35

– Abdolrasooul Ali Mazraeh, 56

– Faleh Abollah Almansouri, 60

Ahwaz Human Rights Organization is asking supporters to send appeals to various Iranian and international officials. For more information, please visit:


Baha’i + Student = No Right to Education

Thursday, January 31st, 2008

Evidently, the trials and tribulations of Iranian students who follow the Baha’i religion goes on and on.

More are denied entry into Iranian universities and no state official has offered an explanation except that they are Baha’is and unless they declare themselves as Muslims, they cannot enter Iranian universities or remain enrolled.

Future historians will have to do justice to give humanity a full picture of what Iranian university students go through there days. Do any of them have any rights, educational or otherwise?

One way or another, they are oppressed, neglected, persecuted or…

A nation’s youth, and not its oil, are its greatest treasure!

It is time for Iran to value this treasure or suffer an unimaginable loss.

Read the latest on the situation of the Baha’i students in Iran at: (English) (Farsi)

Baha’is report on the response by Amnesty and the US State Department

Tuesday, January 29th, 2008


GENEVA, 30 January 2008 (BWNS) — In the wake of a US State Department call for Iran to release Baha’i prisoners, Amnesty International has issued an “urgent action” appeal on their behalf.

The three prisoners were taken into custody in Shiraz, Iran, last November and are serving a four-year sentence on charges connected entirely with their belief and practice in the Baha’i Faith.

“We urge the regime to release all individuals held without due process and a fair trial, including the three young Baha’i teachers being held in a Ministry of Intelligence detention center in Shiraz,” said Sean McCormack, a spokesman for the State Department on 23 January 2008.

Amnesty International issued its appeal on 25 January. It calls for human rights activists around the world to write directly to Iranian government officials on behalf of the Baha’i prisoners, asking why they have been detained and calling on authorities not to ill-treat or torture them.

“Haleh Rouhi Jahromi, Raha Sabet Sarvestani and Sasan Taqva, all Baha’is (a religious minority), have been detained by the Ministry of Intelligence in Shiraz since 19 November 2007,” states the appeal, which was posted on Amnesty International’s Web site on 25 January 2008.

“Please send appeals to arrive as quickly as possible, in Persian, Arabic, English or your own language,” the appeal advises, “stating that Amnesty International would consider them to be prisoners of conscience if they are detained because of their Baha’i faith… calling for their release if they are not to be charged with a recognizably criminal offence and brought to trial promptly and fairly” and “calling on the authorities not to torture or ill-treat them…”

The Amnesty International appeal recounts the story of the three prisoners, who were initially part of a group of 54 Baha’is who were arrested in May 2006 as they took part in an effort to educate underprivileged children in Shiraz.

Most of the 54 were released after a few days, although Ms. Rouhi, Ms. Sabet and Mr. Taqva were held for about a month. Then, in August 2007, 53 of those arrested were notified by a local court that they were accused of “offenses relating to state security,” according to the appeal.

Ms. Rouhi, Ms. Sabet and Mr. Taqva, moreover, were sentenced to four years in prison, although they remained out on bail. Then, on 19 November 2007, the three were told by telephone to go to the Ministry of Information office in Shiraz to retrieve items that had been confiscated in the May 2006 arrests. Instead, they were incarcerated.

“When they did not return home, family members who had accompanied them were given conflicting information by intelligence officials,” says the appeal. “The officials tried to claim that the three had not entered the building, even though their relatives had seen them do so. Eventually, their relatives were informed that the three were still being held at the Office of the Ministry of Intelligence in Shiraz.”

The appeal lists the ages of the prisoners as follows: Ms. Rouhi, 29; Ms. Sabet, 33; and Mr. Taqva, 32.

According to the AI Web site, urgent action appeals are transmitted to a network of more than 100,000 human rights activists in 70 countries.

Diane Ala’i, the representative of the Baha’i International Community to the United Nations in Geneva, said that the BIC is gravely concerned for the welfare of the three Baha’i prisoners.

“We hope that the urgent action appeal from Amnesty International, as a signal from human rights defenders worldwide, and the US State Department’s statement, will help resolve their unjust detentions,” she said.

Ms. Ala’i said the appeal was especially timely because Mr. Taqva has an injured leg, from an automobile accident before his imprisonment, which requires medical attention.

“The problem with his leg is extremely serious and painful,” said Ms. Ala’i. “It is understood that he requires surgery to remove a metal pin that had been inserted previously.”

Ms. Ala’i said that charges against the three, rather than involving any legitimate concern over “state security” stem entirely from accusations by the court that the Baha’is had been involved in the “indirect teaching” of the Baha’i Faith.

“In fact,” said Ms. Ala’i, “the three individuals were engaged in an effort to help underprivileged children in their city, through a program of training that emphasizes moral virtues.

“It is mind-boggling that the government of Iran would consider such efforts to be any type of threat — and wholly unwarranted that such activities should result in lengthy prison sentence.

“There is no doubt that these three are prisoners of conscience, held solely because of their belief in and practice of the Baha’i Faith,” said Ms. Ala’i. “We know this because among those arrested in May 2006 were some individuals who are not Baha’is. They were released within a day and have never faced charges.”

The US State Department statement also took note of the “death under suspicious circumstances” of Ebrahim Lotfallahi, an Iranian student of Kurdish descent detained by the Ministry of Intelligence on January 6. “We call on Iranian authorities to conduct a full investigation,” said Mr. McCormack. His statement also expressed concern over the continued detention of three Amir Kabir University students.

The Amnesty International appeal can be read in full at

The US Department of State statement can be read at:

Ali-Reza Jamshidi confirms arrest of Baha’i ‘propagandists’

Tuesday, January 29th, 2008

Here we go! After literally months of dealing with this case, the Iranian officials finally admit to the mass arrest of the Baha’is in Shiraz.

Interesting that so much of what Iranians do these days are against the system or threatening national security. What type of a system or security plan can be threatened with so much of what its citizens do?

Iran jails Bahai ‘propagandists’

Bahaism headquarters in Haifa

Bahais, whose headquarters are in Haifa, are seen as heretics in Iran

Iran has sentenced three members of the Bahai faith to four years in jail for security offences and 51 others to suspended prison terms. They were convicted for propaganda against the system in the southern city of Shiraz, a judiciary spokesman said, without giving details.

Bahaism is a branch of Islam viewed as heresy by Iran’s religious authorities.

The spokesman said the 51 suspended sentences were conditional on attending courses by state propaganda officials.

The defendants were arrested early last year, according to officials.

The authorities said they were proselytising in the southern city of Shiraz under the cover of helping the poor.

Speaking at his regular news conference, spokesman Ali Reza Jamshidi said the 51 had already been freed.

Iran’s constitution recognises only Islam, Christianity, Judaism and Zoroastrianism as legitimate religions.,tehran-confirms-arrest-of-members-of-bahai-religion.html



Tehran – Tehran on Tuesday confirmed Western reports of the arrest of Bahai religious community members in the southern city of Shiraz, ISNA news agency reported. ISNA quoted judiciary spokesman Ali-Reza Jamshidi as saying that some 54 Bahais were arrested due to propaganda against the Islamic system. ISNA gave no further details on the nature of the propaganda. The spokesman added that three of them were sentenced to four-year jail terms and the others received a suspended sentence of one year. Unlike Christianity, Judaism and Zoroastrianism, Bahaism is not recognized or allowed to be practiced in Iran.

Iran Jails Three Bahai Faith Followers For Propaganda Against Islamic Revolutionary System
(RTTNews) – Iran has sentenced three members of the Bahai faith to four years in jail and 51 others to suspended prison terms in the southern city of Shiraz for propaganda against the Islamic Revolutionary system, a judiciary spokesman said, without giving details.

The authorities said the defendants were proselytizing in the southern city of Shiraz under the cover of helping the poor when they were arrested early last year.

Judiciary spokesman Ali Reza Jamshidi said the 51 had already been freed and their suspended sentences were conditional on attending courses by state propaganda officials.

Iran’s constitution recognizes only Islam, Christianity, Judaism and Zoroastrianism as legitimate religions while Bahaism, a branch of Islam is viewed as heresy by Iran’s religious authorities.


54 Baha’is sententenced in Iran for charity work

Author: Omid T (Iran/USA) – January 29, 2008

Iran has sentenced 54 students who were charged with “For Propaganda Against Islamic Revolutionary System”. This story has been an ongoing one since May 2006. When the authorities in Iran rounded up 54 youth in Shiraz for charity work. The IRI has seriously upped the ante with this move and will only go to inflame the international community. Ironically, the Baha’is who are used to this type of deplorable treatment by their government will simply and humbly accept the sentences, which include state sanctioned re-education by the Islamic propaganda board.

The news article which can be found here is the end result of a May 2006 article here. You can see some photos of the youth arrested there.

I would like to state the in all likelihood the Baha’i youth and volunteers were NOT propagating the Baha’i Faith in Shiraz. In the Baha’i Faith we firmly believe that the best way to live up to the standards of our Faith in by example. Going out and talking about the Baha’i Faith to the poor in a highly charged city would be very dangerous and they know that. The local population would have had a fit anyway. Baha’is in Iran are banned from doing so and they accept that. We believe that eventual obedience to the authorities will result in trust, but apparently not. They were functioning as part of a local NGO modeled after UNICEF. It would be interesting to see the evidence against them.

Middle East News

Tehran confirms arrest of members of Bahai religion

Jan 29, 2008, 10:29 GMT

Torture and the Turkmen

Monday, January 28th, 2008

According to a recent report by Amnesty International, following the unrest and death of an 18-year-old Turkmen fisherman, detainees face torture as they continue to remain incommunicado.  For more on this recent development, please see the Amnesty report available on-line at:

Arrested Development – More on imprisoning Baha’i teachers of children’s classes

Saturday, January 26th, 2008

Last year 54 Baha’is were arrested in Shiraz for the ‘crime’ of working along side Muslims to teach disadvantaged teens classes about developing their capacities in accordance with principles that attract Divine assistance. Three of them remain in prison, have access to no legal representation, and are voicing their concerns about their mistreatment. BBC and others report on this case:


Human Rights

Iranian security officials last month arrested scores of Baha’i youths in Shiraz
In its latest campaign of religious intolerance directed against the Baha’i community, Iranian security officials last month arrested scores of Baha’i youths in Shiraz solely on the basis of their religious faith, Human Rights Watch said today.

Baha’i representatives to the U.N. in Geneva told Human Rights Watch that Iranian authorities on May 19 arrested a group of mainly Baha’i youths who were teaching English, math and other non-religious subjects to underprivileged children in Shiraz. The authorities also arrested several other non-Baha’i volunteers at the same time but released them the same day without requiring bail. One Baha’i, under the age of 15, was released without having to post bail.

None of the 54 Baha’is arrested has been charged with a crime. As of today, three remain in detention while the others were released only after their families posted exorbitant bail.

“The arrests demonstrate how the Iranian government is subjecting Baha’is to religious persecution and discrimination,” said Sarah Leah Whitson, Middle East director at Human Rights Watch. “Arresting people solely on the basis of their religious faith is a flagrant violation of freedom of belief and the freedom to practice a religion of one’s choice.”

The arrests demonstrate how the Iranian government is subjecting Baha’is to religious persecution and discrimination. Arresting people solely on the basis of their religious faith is a flagrant violation of freedom of belief and the freedom to practice a religion of one’s choice.
Sarah Leah Whitson, Middle East director at Human Rights Watch Baha’i representatives told Human Rights Watch that on May 24, 14 of those arrested were released only after they surrendered as collateral property deeds. The next day the authorities released 36 more Baha’is after they posted financial guarantees or depositing work licenses as surety that they would respond to any court summons.

According to the principal representative of the Baha’i community to the United Nations, more than 125 Baha’is have been arbitrarily arrested since the beginning of 2005.

The U.N. Special Rapporteur on the Freedom of Religion or Belief, Asma Jahangir, said in March that she had received a copy of a letter dated October 29 in which the chairman of the Command Headquarters of the Armed Forces in Iran requested the Ministry of Information, the Revolutionary Guard, and the police collect information on Baha’i adherents. The letter stated that Supreme Leader Ayatollah Khamenei had instructed the Command Headquarters to identify members of the Baha’i community and to monitor their activities.

The October 29 letter came amid an anti-Baha’i campaign in the state-run press that began in September. Since then, the influential government-owned daily Kayhan has published dozens of articles attacking the Baha’i community and defaming their beliefs.

“The Iranian government is singling out a religious community that has a history of official persecution in Iran,” Whitson said.

The Baha’i community is Iran’s largest religious minority, with an estimated 300,000 members. Most Muslim religious authorities, including those in Iran, regard Baha’is as apostates who have deserted Islam rather than as practitioners of a legitimate faith. In Iran Baha’is cannot practice their faith in a public manner and are barred from higher education.

Human Rights Watch called on the Iranian government to release those Baha’is still in prison, restore the property of those forced to post exorbitant bail, and halt all discrimination and persecution directed against Baha’is.
ahá’í Community Website:

پیگرد قضائی فعالان اجتماعی بهائی در شیراز


کتاب نسائم تأیید
تدریس کتاب نسائم تأیید، یکی از کتب آموزشی کودکان بهائی برای کودکان و نوجوانان مسلمان در ایران از عوامل زندانی شدن بهائیان در شیراز بوده است

وزارت خارجه آمریکا خواستار آزادی سه شهروند بهائی در ایران شده که به اتهام اقدام علیه امنیت ملی و تبلیغ علیه نظام جمهوری اسلامی، به حکم دادگاه انقلاب شیراز به مجازات زندان محکوم شده و ماههاست در زندان به سر می برند.


این سه نفر عضو گروهی 54 نفره از جوانان بهائی بوده اند که در محله ‌های فقیر‏نشین شیراز کلاسهایی برای رفع اشکالات درسی و آموزش مهارتهای زندگی به کودکان و نوجوانان خانواده های کم بضاعت دایر کرده بودند.


اما به نظر می رسد که مقامات جمهوری اسلامی هدف از فعالیت آنان را تبلیغ کیش بهائی ارزیابی کرده باشند که در ایران به رسمیت شناخته نمی شود و پیروان آن از بسیاری از حقوق اجتماعی محرومند.


گزارشها حاکی از این است که همه اعضای گروه تحت پیگرد قضائی قرارگرفته اند و غیر از سه نفری که در دادگاه محکوم شناخته شده اند، دیگر اعضای گروه نیز در انتظار محاکمه به سر می برند.


بازداشت این 54 نفر جمعه 29 اردیبهشت (نوزدهم مه) گذشته انجام گرفته و جامعه بین المللی بهائیان اعلام کرده که از سالهای دهه شصت خورشیدی تاکنون هیچگاه این تعداد از بهائیان به صورت دسته جمعی در ایران بازداشت نشده اند.


وزارت خارجه آمریکا شرایط محاکمه این گروه از جوانان بهائی را ناعادلانه خوانده است.


دادخواست یکی از محکومان به نام رها سروستانی که نسخه ای از آن در اختیار بی بی سی قرار گرفته نیز حاکی است که هیچ وکیلی، حاضر به دفاع از او در دادگاه نشده و حکم دادگاه به صورت شفاهی به او ابلاغ شده است.


رها سروستانی که به نظر می رسد متهم اصلی پرونده باشد، در این دادخواست نوشته که دادگاه انقلاب شیراز در حکمی که هیجدهم شهریور (نهم سپتامبر) گذشته به او ابلاغ شده، او را به جرم فعالیت تبلیغی علیه نظام جمهوری اسلامی ایران به نفع گروهها و سازمانهای مخالف نظام به یک سال زندان و به جرم تشکیل و اداره گروههای غیرقانونی با هدف بر هم زدن امنیت کشور به سه سال حبس (مجموعاً چهار سال زندان) محکوم کرده است.



 دستگیر شدگان عضو سازمانی غیردولتی به نام مؤسسه پژوهشی کودکان دنیا هستند که در وزارت کشور ثبت شده و مجوز فعالیت داشته و علاوه بر آن برای تشکیل کلاسهایی که برای کودکان و نوجوانان مناطق محروم برگزار کرده بودند از شورای شهر شیراز مجوز داشته اند


دادخواست رها سروستانی


خانم سروستانی خطاب به دادگاه تجدیدنظر استان فارس نوشته که او و دیگر بهائیانی که دستگیر شده اند عضو سازمانی غیردولتی به نام مؤسسه پژوهشی کودکان دنیا هستند که در وزارت کشور ثبت شده و مجوز فعالیت داشته، علاوه بر آن برای تشکیل کلاسهایی که برای کودکان و نوجوانان مناطق محروم برگزار کرده بودند از شورای شهر شیراز مجوز داشته اند و بنابر این نباید گروهی غیرقانونی و برهم زننده نظم عمومی به شمار روند.


مؤسسه پژوهشی کودکان دنیا که دفتر آن در تهران قرار دارد، خود را در سایت اینترنتی اش سازمانی مستقل، تخصصی و پژوهشی معرفی کرده که در سال 1373 با کوشش گروهی از متخصصان تعليم و تربيت، دانشگاهيان، پژوهشگران، مربيان و مديران مراکز آموزشی کودکان خردسال تأسیس شده و هدفش کمک به گسترش برنامه های مراقبت برای رشد و تکامل کودکان خردسال در ايران است.


اين مؤسسه اعلام کرده به دليل “ترويج تفکر ضرورت حمايت همه جانبه از کودکان خردسال، از بدو تولد تا هفت سالگی” از سوی بنياد ترويج علم، برنده جايزه ويژه ترويج علم در سال 1380 شده است.


سایت اینترنتی مؤسسه پژوهشی کودکان دنیا نشان می دهد که بازداشت رها سروستانی و همکارانش مانعی در ادامه فعالیت مؤسسه ایجاد نکرده است.


رها سروستانی نوشته که وی و دیگر هم مسلکانش با مجوزی که از شورای شهر شیراز داشته اند، از سه سال پیش کلاسهای رفع اشکالات درسی، قصه گویی، نقاشی، بازی و آموزش مهارتهای زندگی فردی و اجتماعی برای کودکانی تشکیل داده بودند که شاید عدم فرصتهای مالی به آنها اجازه نمی داد آموزشهای مربوط به سن خود را دریافت کنند.


به نوشته وی، این کلاسها با رضایت والدین کودکان و نوجوانان در جلوی منازل آنان و در ملأ عام برگزار می شده و همواره رضایت خانواده ها و مردم محل را به دنبال داشته است.


خانم سروستانی در درخواست خود به کتاب نسائم تأیید (Breezes of Confirmation) اشاره کرده و نوشته که احتمالاً استفاده از این کتاب در کلاسهای آموزشی وی و همکارانش برای کودکان در ایراد اتهام بر آنان نقش داشته است.


وی تأکید کرده که این کتاب جهت تبلیغ مرام خاصی تهیه و منتشر نشده، محتوای آن با هدف تقویت قابلیتهای فردی و اجتماعی و علمی و اخلاقی نوجوانان تنظیم گردیده و ناشر آن، یعنی انتشارات آمریکایی (Developing Learning Press) ارتباطی با هیچ دیانت و عقیده و مرام خاصی ندارد.


اما یکی از مسئولان دفتر اروپایی این انتشارات در کشور لوکزامبورگ به بخش فارسی بی بی سی گفت که کتاب نسائم تأیید و دیگر نشریات این بنگاه انتشاراتی، الهام گرفته از تعالیم کیش بهائی است.


نسائم تأیید داستان چند دختر و پسر نوجوان در کشور آفریقایی زامبیاست که به دنبال دریافت “تأیید الهی” اند.


این کتاب در محافل آموزش تعالیم بهائی در نقاط جهان، جزو کتب درسی اصلی برای کودکان یازده تا دوازده ساله است.


نام کتاب نیز شباهت به نام کتاب نسائم الرحمن دارد که از کتب دینی بهائیان و شامل گزیده ای از آثار سیدعلی محمد باب و میرزا حسینعلی نوری (بهاء الله) پایه گذاران کیش بابی و بهائی است.


رها سروستانی در درخواست تجدیدنظر خود نوشته که هیچیک از کودکان و نوجوانانی که طی سه سال در کلاسهای آموزشی وی و همکارانش شرکت کرده اند نمی دانسته اند که اغلب کسانی که این کلاسها را تشکیل داده اند بهائی مذهبند و تنها پس از بازداشت آنان پی به این موضوع بردند.



 مسئولان مملکتی بارها در سخنرانیها و نظرات خود اظهار نموده اند که کسی به خاطر بهائی بودن تحت تعقیب قرار نمی گیرد و بهائیان مثل دیگر شهروندان در ایران زندگی می کنند و جان و مالشان محترم است … احکام و روش بهائیان در اطاعت و متابعت از قوانین و مقررات و نظام حکومتی و احترام نسبت به مسئولان امور است و این روش و سلوک لااقل در این مدت استقرار حکومت جمهوری اسلامی برای مسئولان ممکلتی کاملاً احراز و آشکار شده است


رها سروستانی


به نوشته وی حتی چند جوان مسلمان که در فعالیتهای گروه شرکت داشتند و آنها نیز به دست مأموران اطلاعاتی بازداشت شدند از بهائی بودن 54 عضو دیگر گروه بی اطلاع بودند.


آن گونه که خانم سروستانی نوشته، سازمان غیردولتی حقوق کودک در شیراز نیز با این گروه همکاری می کرده و اعضای این سازمان نیز بازداشت اما در همان روز اول آزاد شدند.


در درخواست تجدیدنظر رها سروستانی آمده: “بهائیان جزو گروهها و سازمانهای مخالف نظام محسوب نمی شوند زیرا اولاً هیچگونه قانون یا حکمی که دیانت بهائی و بهائیان را مشمول آن قرار دهد وجود ندارد، ثانیاً مسئولان محترم مملکتی بارها در سخنرانیها و نظرات خود اظهار نموده اند که کسی به خاطر بهائی بودن تحت تعقیب قرار نمی گیرد و بهائیان مثل دیگر شهروندان در ایران زندگی می کنند و جان و مالشان محترم است، بخشنامه ها و دستورالعملهایی نیز در این خصوص از سوی مقامات حکومتی صادر شده است، ثالثاً … احکام و روش بهائیان در اطاعت و متابعت از قوانین و مقررات و نظام حکومتی و احترام نسبت به مسئولان امور است و این روش و سلوک لااقل در این مدت استقرار حکومت جمهوری اسلامی برای مسئولان ممکلتی کاملاً احراز و آشکار شده است”.


رها سروستانی نوشته که مأموران اطلاعاتی به مدت سی روز او را در بازداشتگاه سپاه پاسداران مورد بازجویی قرار دادند و چهار جلسه نیز در دادگاه شرکت و از خود دفاع کرده است اما دادگاه عمدتاً بر اساس یادداشتهای شخصی یک فرد رأی به محکومیت وی و همکارانش داده است.


وی در عین حال تأیید کرده که طی سفری به کشور امارات متحده عربی، آموزشی درباره کتب روحی که کتب آموزشی بهائیان به شمار می روند و کتاب نسائم تأیید نیز یکی از آنهاست دیده اما این سفر هیچ ربطی به فعالیتهایش در شیراز ندارد.


شهر شیراز که رها سروستانی و همکیشانش در آن به فعالیت اجتماعی مشغول بوده و بازداشت شده اند، خاستگاه مذهب بهائیت در اواسط قرن نوزدهم میلادی است.


این مذهب اگرچه از ایران آغاز شد اما با تبلیغ آن در سراسر جهان، اکنون در اقصی نقاط عالم پیروانی دارد که جامعه بین المللی بهائیان شمار آنان را میلیونها نفر و در ایران حدود سیصد هزار نفر برآورد می کند.


در ایران، پس از روی کارآمدن حکومت جمهوری اسلامی بسیاری از بهائیان تحت پیگرد قرار گرفتند و شمار زیادی از آنان این کشور را ترک کردند.


آمار جامعه بین المللی بهائیان حاکی از این است که طی نخستین سالهای حکومت جمهوری اسلامی در ایران، حدود دویست بهائى در ایران کشته یا اعدام شدند.


آن گونه که دفتر نمایندگی جامعه بین‌المللى بهائیان در سازمان ملل متحد اعلام کرده، بازداشت 54 بهائی در شیراز شمار بهائیانی را که از آغاز سال 2005 میلادی در ایران مدتی را در بازداشت گذراندند به بیش از ۱۲۵ نفر رساند اما در سالهای اخیر موردی از اعدام بهائیان در ایران گزارش نشده است.


More persecution for the Baha’is in Shiraz

Thursday, January 24th, 2008


So here is the scenario: More than 50 Baha’i youth in Shiraz were arrested last year for the ‘crime’ of taking part in a community service project. They were released and scheduled to face the court a few months later–but–without access to legal representation. On the other hand Baha’is students in schools are facing persecution and expulsion and once again Shiraz is no exception to that rule. Now, Baha’i residents of Shiraz are facing charges of acting against national security and anti-regime propogation. Here is a report from Iran Emrooz:


پیگرد قضایی شهروندان بهایی در شیراز


شهروندان بهایی ساکن شیراز در روزهای اخیر تحت فشار شدید مقامات قضایی در این شهر قرار ‏گرفته‌اند. برخی از افراد بهایی به جرم «اقدام علیه امنیت» و «تبلیغ علیه نظام» در زندان بسر می‌برند و برخی ‏دیگر منتظر محاکمه در دادگاه هستند.

Wed / 23 01 2008 / 19:24

ایران امروز: شهروندان بهایی ساکن شیراز در روزهای اخیر تحت فشار شدید مقامات قضایی در این شهر قرار ‏گرفته‌اند. برخی از افراد بهایی به جرم «اقدام علیه امنیت» و «تبلیغ علیه نظام» در زندان بسر می‌برند و برخی ‏دیگر منتظر محاکمه در دادگاه هستند.‏

پنجاه و چهار جوان بهایی که کار‏‎ ‎آموزش مهارتهای زندگی با مجوز شورای شهر شیراز در محله‌های فقیر ‏نشین را‏‎ ‎انجام می‌دادند، به اتهام «اقدام علیه امنیت» و «تبلیغ علیه نظام» در دادگاه‏‎ ‎انقلاب شیراز محکوم شدند. ‏

نکته قابل توجه اینکه این عده از حق داشتن وکیل محروم بوده‌اند. این افراد به ۴ سال زندان محکوم شدند که ‏حکم ۳ نفر از آنان‏‎ ‎قابل اجرا و بقیه تعلیقی است. دادگاه این افراد را همچنین به شرکت اجباری در‎ ‎کلاسهای ‏سازمان تبلیغات و درسهای اسلامی محکوم کرده است. این افراد به حکم صادره اعتراض نمودند، اما به ‏اعتراض آنها ‏‎ ‎ظرف روزهای پنجشنبه و جمعه در شعبه ۹ دادگاه تجدید نظر فارس رسیدگی شده است. در این ‏مرحله نیز این افراد از حق دفاع حقوقی توسط وکیل محروم بوده‌اند.‏

در راستای افزایش فشار بر شهروندان بهایی، در طول سه ماه گذشته، هفت دختر دانش آموز دبیرستانی از ‏دبیرستان حضرت معصومه‎ ‎شیراز اخراج شدند. در پی اعتراض آنها پدر یک دانش آموز و خود وی به مدت دو ‏هفته بازداشت شدند. این افراد بازداشت شده با سپردن قرار وثیقه ۲۰ میلیون تومانی بطور موقت آزاد شده‌اند. ‏دانش آموزان دبیرستان با سپردن تعهد به‎ ‎کلاس درس بازگشته اند. ‏

لازم به ذکر است که‎ ‎بازرسی از منازل پیروان این اقلیت دینی در دستور کار مامورین امنیتی است. در همین‎ ‎رابطه چندین ‏منزل بازرسی و چندین پرونده در دادسرای انقلاب شیراز تشکیل‎ ‎شده است.‏‎ ‎

بهاییت در حکومت جمهوری اسلامی بطور رسمی به عنوان یک دین شناخته نشده است و افراد بهایی با تایید ‏قانون از تبعیض حکومتی رنج می‌برند و از بسیاری حقوق اجتماعی از جمله رفتن به دانشگاه و داشتن شغل‌های ‏دولتی محروم هستند. ‏

در سال گذشته، سازمان عفو بین الملل متن دستور کتبی آیت الله خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی را مبنی بر ‏دستور جمع‌آوری اطلاعات درباره بهایی‌ها منتشر نمود. دستور جمع‌آوری اطلاعات درباره این اقلیت مذهبی که ‏توسط رهبر حکومت جمهوری اسلامی صادر شده بود، به عنوان نشانه‌ای از مقدمه‌چینی برای آغاز سرکوب ‏گسترده آنان از سوی مدافعان حقوق بشر تلقی شده و نگرانی عمومی را در این زمینه برانگیخت. اکنون با آغاز ‏پیگرد قضایی شهروندان بهایی در شیراز زمینه‌ای چنین نگرانی خیلی جدی‌تر شده است

Whispering Stones

Thursday, January 24th, 2008

Here is a report by Radio Zamaneh about an Iranian-Canadian film maker who after receiving official permits went to Iran to document the cemeteries of minorities such as Baha’is and Christians. However, after coming across mass graves of the victims of the 1988 massacre, her journey took a new path:

گفت‌وگو با مهرنوش سلوکی، فیلمساز ایرانی‌تبار:

گورستان خاوران با ما حرف می‌زد


ایرج ادیب‌زاده


Download it Here!


مهرنوش سلوکی، مستند‌ساز ایرانی‌تبار چند روزی است به پاریس بازگشته است. او پس از یک سال دشوار، رفتن به زندان، ضبط فیلم‌ها، کامپیوتر، پاسپورتش و بلاتکلیفی؛ سرانجام اجازه یافت که تهران را ترک کند.


سلوکی با مجوز ساخت فیلمی مستند درباره‌ی گورستان‌های اقلیت‌های مسیحی، زرتشتی و بهایی به ایران رفته بود. اما برخورد با گورستان خاوران و گور‌های دسته‌جمعی آنجا، از اعدام‌شدگان مخالفین جمهوری اسلامی، در سال (۱۹۸۸) ۱۳۶۷، مسیر فیلم او را عوض کرد. وی با خانواده‌ی قربانیان این فاجعه سیاه در تاریخ سالهای اخیر ایران نیز گفتگو کرد و تمرکز فیلم خود را روی آن قرار داد. این سوژه که از نظر جمهوری اسلامی، تابو محسوب می‌شود دلیل بازداشت، زندان و محاکمه او شد. مهرنوش سلوکی می‌خواست در فیلمش، این پرسش را مطرح سازد که چرا این اتفاق رخ داده است؟


حالا مهرنوش سلوکی در برابر من نشسته است. آیا او روزی به نوعی دیگر به جستجوی این پرسش خواهد رفت؟ از مهرنوش سلوکی از آغاز سفرش می‌پرسم:


من در سال ۲۰۰۶، برای انجام پروژه‌ای در مورد گورستان‌های اقلیت‌های مذهبی به تهران سفر کردم، البته با داشتن مجوز مطبوعات خارجی از‌وزارت ارشاد اسلامی. در حین فیلمبرداری بود که من و اکیپ فیلمبرداری با مکانی مواجه شدیم؛ این مکان، کاملاً متفاوت از مکان‌هایی بود که ما روزهای قبل از آنها فیلمبرداری کرده بودیم. چون در حین فیلمبرداری از مراسم عزاداری و خاکسپاری اقلیت‌های مسیحی و ارمنی، یهودی و بهایی به هر حال می‌دیدیم که واقعاً اینها از قبرستان‌ها و سنگ قبرهای بسیار زیبا که شبیه آثار هنری بود؛ برخوردار هستند.


یعنی تمام این اقلیت‌ها؟
بله. اما ما با منطقه‌ای مواجه شدیم که کاملاً متفاوت از تصاویری بود که ما این چند روز از قبرستان‌های اقلیت‌ها مذهبی، ضبط کرده بودیم. این منطقه خیلی کنجکاوی من را برانگیخت. چون اقلیت‌های مذهبی می‌گفتند که هزاران انسان در زیر این خاک‌ها دفن هستند.


یعنی در یک محوطه کوچک؟
محوطه‌ی بزرگی بود. یکسری کانال آنجا بود که به من می‌گفتند که در این کانال‌ها، هزاران زن و مرد، مدفون هستند.


گورهای دسته جمعی؟
بله. من برای اولین بار بود که با این واقعیت به شکل ملموسی آشنا شدم. البته قبلاً مستند‌ساز‌های ایرانی، در فستیوال‌های فیلم که همدیگر را ملاقات می‌کردیم در مورد یک بخش از تاریخ ایران صحبت می‌کردند. ولی اینکه به شکل ملموسی آدم با این بخش از تاریخ ایران مواجه شود؛ این موضوع را بنده در قبرستان خاوران پیدا کردم.


مهرنوش سلوکی، فیلمسازی که یک سال در زندان بود


در واقع با آن بخش از تاریخ ایران که قربانیان و کشتار ۱۹۸۸را در آنجا دفن کردند؟
بله. گورکن‌های قبرستان‌های ارامنه، این منطقه را لعنت‌آباد اسم گذاشته بودند. زمانی که خط سیر فیلم را با کلمه لعنت‌آباد شروع کردم، مثل اینکه این کلمه موجب حساسیت‌هایی شده بود.


خود شما چه عکس‌العملی داشتید، وقتی که با یک چنین موضوعی روبرو شدید؟
خب، من قاعدتاً در آن لحظه با توجه به مجوزهایی که از وزارت ارشاد گرفته بودیم؛ شاید می‌بایست دوربینم را خاموش می‌کردم. ولی خب، نه من و نه اکیپ فیلمبرداری، نمی‌توانستیم دوربین را خاموش کنیم یا آن را برگردانیم. برای همین تصمیم گرفتیم که ادامه بدهیم.


آیا با خانواده این قربانیان هم شما روبرو شدید و صحبت کردید؟
روز بعد که برگشتیم، روز جمعه بود و چند تا از خانواده‌ها آنجا بودند و حتی ما را هم دعوت کردند به منزلشان و در کل یکسری گفتگو داشتم. ولی در حد این بود که چه گذشت. تعریف می‌کردند، بدون اینکه بخواهند راجع به این حوادث موضع‌گیری بکنند، تنها تعریف می‌کردند که چه گذشت.


دچار احساس خاصی نشدید وقتی که با یک چنین مناظر و حرف‌هایی روبرو شدید؟
البته در آنجا، منطقه خاوران، گلستان جاوید یا‌ لعنت‌آباد؛ خودِ فضا با ما حرف می‌زند. خاک آنجا می‌گوید نوزده سال است که ما اینجا هستیم و یکی باید بیاید و ما را نشان دهد. انگار که اینها در سکوت دارند فریاد می‌زنند. برای همین به نظرم هر سینما‌گر آگاهی را به هر حال تحت تاثیر قرار می‌دهد. ولی خب همکار‌ان سینمایی در ایران، بیشتر درگیر مسایل روزمره هستند و یا دنبالِ سوژه‌هایی هستند که مورد قبول فستیوال‌ها باشد یا اینکه حکومت چه چیزی دوست دارد و به آنها بودجه می‌دهد؛ بیشتر درگیر این مسائل هستند. کمتر به طرف چنین موضوعاتی می‌روند.


به هر حال این، در جمهوری اسلامی یک سوژه‌ی تابو است.
جزو تابو هست ولی من بیطرف بودم. من در پرداخت بیطرف بودم. و واقعاً قصد محکوم کردن مسوولین این حوادث را نداشتم، فقط می‌خواستم یک سوال مطرح کنم.


در واقع گوشه‌ای از تاریخ را در فیلم مستند خود نشان دهید؟
بله، گوشه‌ای از تاریخ. البته من وقتی با یک تاریخ‌دان، صحبت کردم؛ ایشان می‌گفتند این، تاریخ نیست بلکه زمان حال و اکتوالیته است و وارد تاریخ نشده و پاسبانی تاریخ نمی‌شود.


آیا شما بعد از آن کنجکاوی کردید که اصلاً بدانید چقدر از قربانیان ۱۹۸۸ را در آنجا دفن کردند؟
وقتی از رییس انجمن روزنامه‌نگاران ایران سوال کردم ایشان گفتند که طبق احتمالات روزنامه‌نگاران ایرانی، بین چهار تا شش هزار نفر، قربانی این حوادث هستند.


چطور شد که شما را بازداشت کردند؟
خب، اینکه گذاشتند ابتدا من فیلم را تمام کنم، یعنی امکانی به من دادند که فیلمبرداری را انجام دهم. اواسط مونتاژ بود که مرا بازداشت کردند. قاعدتاً به خاطر این فیلم بود.


چرا فکر می‌کنید که گذاشتند اول این فیلم را تقریبا تمام کنید؟
شاید به خاطر این بوده که می‌خواستند مدارک کافی داشته باشند برای متهم کردن شخص من.


گورستان خاوران، محل دفن زندانیان سیاسی که در سال ۷۶ اعدام شدند


به هر حال شما اجازه ساخت یک مستند را داشتید.
بله. البته مجوزی که من داشتم، مجوز پژوهش بود. موضوع فیلم را زمانی که پرونده را تشکیل داده بودند، تصریح نکرده بودند. یعنی اجباری برای تصریح کردن موضوع فیلم وجود نداشت.


فیلم شما در حال مونتاژ و تمام شدن بو. این فیلم را بصورت تمام از شما گرفتند، یعنی ضبط کردند؟
بله، متاسفانه فیلم را گرفتند. سی تا کاست با اکسترنال هارد و کامپیوترم را از من گرفتند. حالا شاید آن برگردد به مسایل اطلاعاتی. چون می‌گفتند شاید چیزهایی باشد که حذف شده باشد و قابل بهره‌برداری باشد.


بعد شما را به زندان انفرادی بردند؟


چه مدت؟
یک ماه.


این مساله‌ی قتل عام زندانیان سیاسی در زندان‌های ایران در سال ۱۹۸۸، بعد از جنگ ایران و عراق همه جا مطرح شده و بسیاری از آن خبر دارند، حتی در خارج، بسیاری در مورد آن نوشتند .
مسوولین وزارت اطلاعات، تصور می‌کردند که- چون من از کانادا می‌آمدم- این فیلم کیس (case) خواهد شد که به آن وسیله، کانادا می‌تواند پرونده ایران را در کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل مطرح کند. البته این یکسری حدس و گمان بود.


ولی هدف شما که این نبود؟
نه. من هیچ بودجه‌ای از کانادا نگرفته بودم. هدف من اصلاً این نبود و فکر نمی‌کنم برای محکوم کردن یک کشوری، لازم باشد کسی فیلم تولید بکند، می‌تواند واقعیت‌ها را البته با دید مولف آن به نمایش گذارد .


این چندمین فیلم شما بود؟
سومین فیلم من بود. من می‌خواستم این مستند را برای فستیوال‌های هنری بفرستم. یک کار کاملاً مستقلی بود. قصد داشتم در فستیوال‌های هنری پخش شود.


بعد دادگاهی هم برای شما تشکیل دادند؟ در دادگاه بیشتر روی چه چیزی انگشت گذاشتند؟
بیشتر در مورد خود موضوع فیلم. البته دادگاه من چون غیر علنی بود، بنابراین من نمی‌توانم زیاد در مورد آن صحبت کنم. پرونده من زمانی مطرح شد که جو اتهام بستن به دو ملیتی‌ها رواج داشت. برای همین من فکر می‌کنم این جو بی‌ربط نبود. یعنی یک جو کلی که دو ملیتی‌ها می‌توانند، جاسوس پتانسیل باشند. به نظر می‌آمد که یک دلیل هم حدس و ظن و گمان‌هایی بود که به همان ملیت دوم من مربوط بود.


از موضوع دوتا فیلم دیگرتان هم می‌شود صحبتی بفرمایید؟
من در مورد دانشگاه محل تحصیلم، دانشگاه تهران، فیلمی ساختم. آن را مقایسه کردم با دانشگاهِ تهرانِ امروز، و تحولاتی که در دانشگاه بین سالهای ۱۹۹۲تا سال ۲۰۰۴ اتفاق افتاده بود. چون فیلم من در سال ۲۰۰۴ تولید شده بود این تفاوت‌ها را در این فیلم مطرح کرده بودم و اینکه یک دانشجویی که خودم بودم، می‌آید و با نسل سوم گفتگو می‌کند. با نسل سومی که ارزش‌های دیگری را مطرح می‌کنند. ارزش‌های لایسیته و..


یعنی به نظر شما با آن نسلی که در آن موقع شما بودید، تفاوت داشت؟
بله.خیلی متفاوت بود.


فکر می‌کنید چرا واقعاً این تحول رخ داد؟
من فکر می‌کنم نسل جوان، نسلی بود که پروسه لایسیته را خودش داشت طی می‌کرد و من این پروسه را در کارم نشان دادم. کار دومم در مورد تصویر کانادا وایالات متحده در ایران بود که در آن علاقه و میل جوانان و نیز هدف آنها که چرا می‌خواهند به این کشورها مهاجرت کنند، به نمایش گذاشته شده بود. جوان‌های ایران، وقتی از آنها سوال ‌شود که اگر روزی بخواهید مهاجرت کنید، چه کشوری را برای مهاجرت ‌انتخاب می‌کنید؟ معمولا یا کانادا را اسم می‌برند یا ایالات متحده.


به هر حال مدت زیادی هم در ایران بلاتکلیف بودید؟
متاسفانه. وقتی آدم در جای دیگری زندگی می‌کند، .خودش را زندانی احساس می‌کند. من خانواده‌ام در کانادا هستند. دلیلی هم که من به کانادا مهاجرت کردم، وابستگی و تعهدات خانوادگی بود. منتها واقعاً نمی‌فهمیدم چرا اجازه نمی‌دهند من بروم. زندگی من در جای دیگری است، اگر که مقیم ایران بودم، تا زمان تشکیل دادگاه و روشن شدن همه چیز، زندگی عادی‌ خودم را ادامه می‌دادم. ولی من واقعاً یکسال در شرایط غیر عادی زندگی کردم. خیلی تاثیرات منفی روی من گذاشت. یکسال به شکل غیر عادی و دور از خانواده زندگی کردن، واقعاً زجرآور بود. آدم شغل و محل تحصیلش در جای دیگر است و به زور در یک جای دیگر نگه داشته شده است.


با سینماگران امروز ایران هیچ تماس نداشتید؟
من همکار سینمایی در داخل ایران نداشتم که با آنها تماس داشته باشم. البته زمانی که کار را شروع کرده بودم؛ با خیلی از آنها تماس داشتم. ولی بعد از اینکه این اتفاق برای من افتاد، کسی دیگر با من تماس نمی‌گرفت. واقعا باعث تاسف است که سینماگران ایران هیچوقت در مسایل جامعه خودشان، هیچ دخالتی نمی‌کنند. یعنی فکر می‌کنند هنر یعنی چیزی که به آنها دیکته می‌کنند. من فکر می‌کنم یک هنرمند باید در مسایل سیاسی دخالت کند. به خصوص هنرمندی که در کشورهایی مثل کشور ایران زندگی می‌کند. به هرحال من به عنوان یک شهروند فرانسوی، از حمایت معنوی سفارت فرانسه برخوردار بودم. هم حمایت معنوی و هم حمایت مادی سفارت. چون یک دفعه همه‌ی ارتباطات قطع شده بود با دنیای خارج. به هر حال در این شرایط آدم از نظر مادی هم تحت فشار قرار می‌گیرد. بنابراین به عنوان یک شهروند فرانسوی، هم حمایت معنوی و هم حمایت مادی شدم.


هنگامی که به فرودگاه پاریس رسیدید چه احساسی داشتید؟
از اینکه به خانه و به کشور دوم خودم برمی‌گردم، خیلی خوشحال بودم.


تمایل ندارید دوباره به ایران برگردید؟
این سوال را بگذاریم برای بعد.


پرسش آخرم این‌ست که آیا یاد خانواده‌های قربانیان آن حادثه‌ای که شما به خاطرش آن همه زجر کشیدید، همچنان با شما هست؟
بله، یاد آن خانواده‌ها با من هست و من امیدوارم روزی برسد که این خانواده‌ها، به آن چیزی که می‌خواهند برسند. آن چیزی که آنها می‌خواهند، انتقام گرفتن نیست. آنها می‌خواهند ببخشند در صورتی که مسوولین جمهوری اسلامی، توضیح بدهند چرا چنین اتفاقی افتاد. تنها این سوال که چرا؟


Suspicious deaths

Thursday, January 24th, 2008

The number of reports about suicides and suspicious deaths in Iranian prisons is on the rise. Many of them are young inmates who have either faced unfair treatment as students at Iranian institutions or as prisoners in custody. The case of Ebrahim Lotfallahi is a recent example of suspicious death while in an Iranian prison, which has attracted the following reaction on the part of US authorities:

Press Statement
Sean McCormack, Spokesman
Washington, DC
January 23, 2008

Death of Imprisoned Student in Iran

The United States is deeply concerned about the tragic death under suspicious circumstances of Ebrahim Lotfallahi, an Iranian student of Kurdish descent detained by the Ministry of Intelligence on January 6. We call on Iranian authorities to conduct a full investigation.The Iranian regime continues to deprive its citizens of a future free of fear, abuse, and arbitrary arrest. We urge the regime to release all individuals held without due process and a fair trial, including the three young Baha’i teachers being held in a Ministry of Intelligence detention center in Shiraz and the three Amir Kabir University students that prison authorities refuse to free despite an order issued by an Iranian judge in late December.


Released on January 23, 2008

Arresting children in Ahvaz

Thursday, January 17th, 2008

Here is a report about children arrested at a memorial meeting and placed in prison in Ahvaz. Children are, perhaps, the most defenseless minority in Iran.

نقض حقوق بشر در بازداشت های کودکان اهواز

بنا به گزارشهای قابل تایید از منابع و مبارزین در طرح ملی مقاومت و نافرمانی مدنی پس از حمله نیرو های حکومتی جمهوری سلامی به فعالین حقوق مدنی عرب زبان دراهواز مبارزات برابری طلبی این هم میهنان در استان خوزستان شکل جدید تری به خود گرفت.

پس از گذشت بیش ازده روزاز حمله نیروهای رژیم اسلامی به حسینیه حمزه سید الشهداء که منجر به دستگیری حدود 300 نفر از تجمع کنند گان در یک مراسم یادبود در تکیه شد اکنون پرونده این اعتراض در دادسرای انقلاب به آخوندی به نام امانت سپرده شد.نامبرده  نیز که تحت فشار اذهان متشنج عشایر منطقه برای آزادی کودکان زیر 15 سال بود رای بر تحویل این کودکان به کانون اصلاح تربیت داد.

مراسم ذکر شده برای گرامیداشت مرحوم مهدی حیدری از فعالین حقوق مدنی عشایر منطقه  بر علیه رژیم اسلامی و خواهان برابری و احیای حقوق مدنی هم میهنان خوزستانی بخصوص عشایر عرب زبان منطقه در خوزستان بود که به شدت تحت فشارهای رژیم قرار داشته و هفته گذشته بطور مشکوکی در گذشت. مرگ ناگهانی مهدی حیدری آل حیادره و نیز عشایر عرب زبان  منطقه را بشدت خشمگین نمود. این خشم عاقبت در مجلس شب هفت مرحوم حیدری جلوه نمود که  در این مجلس شاعران عرب زبان به رسم قبل از اسلام و بر اساس فرم سنتی عشایری در مرگ حماسی حیدری شروع به شعر خوانی نموده و مرگ او را شهادت نامیدند که در لفظ عربی مقام والایی از مرگ است. وبا ابراز خشم خویش  بر علیه رژیم وایادی آن  شعارهایی نیز سر دادند. که بلا فاصله از سوی نیروهای وِزارت اطلاعات و نیروی انتظامی محاصره شده و پس از درگیر ی و بهم زدن مراسم شب هفت نامبرده حدود سیصد نفر که اکثر آنها نوجوانان زیر پانزده سال بودند را دستگیر و به مکان نامعلومی منتقل کردند در این درگیری تیراندازی نیز شد که گزارش موثقی از زخمی یا کشته شدن افراد بدست نرسیده است.

گزارش ها همچنان حاکی از تجمع خانواده و نیز عده ای ازعشایر منطقه مقابل در استانداری خوزستان در اهواز در روزهای گذشته دارد که این تجمعات نیز به وسیله ایادی رژیم با گاز اشک آور و باتوم و نیز دستگیری عده ای از معترضین حکایت می کند. در این یورش عده ای از مردان و زنان مجروح شدند که به وسیله نیروهای انتظامی به درمانگاه نظامی فرستاده شده اند و هیچ اطلاعی از آنان در دست نیست.

پیش از این قرار بود که رای قطعی بر این پرونده پنج شنبه داده شود اما به دلایلی که هنوز اعلام نشده این رای اعلام نشده و نیز پروند هنوز در مرجله تحقیق در دادسرای انقلاب متوقف مانده است.

طبق دستور مقامات امنیتی استان انتشار اخبار این درگیری ها کا ملا سانسور و ایادی وزارت اطلاعات با انتشار شایعاتی در شهر اهواز سعی داشته اند این مراسم سنتی و عشایری را که همراه با دیگر هم میهنان در منطقه کیان اهواز برگزار شده بود بشکل دیگری جلوه دهند

در استان خوزستان عشایر عرب زبان ایرانی که از پیش از ورود اسلام همراه و همرزم با دیگر عشایر از جمله لر و بختیاری زندگی میکنند پس از واقعه پنجاه وهفت بشدت مورد سرکوب اهانت و بازخواست مکرر رژیم بوده اند در زمان قدرت حزب بعث در عراق عوامل این حزب بر اساس آرمانهای صدام حسین و حزب بعث با اعزام افرادی سعی در توسعه طرح تجزیه خوزستان داشتند که بعلت ریشه تاریخی هم میهنان عرب زبان در خاک ایران و بافت بسیار نزدیک و مخلوط اقوام ایرانی در این منطقه هیچگاه این آرمان شیطانی بیگانگان بواقعیت نپیوست و حتی در اوج قدرت صدام حسین و اشغال خاک ایران در این منطقه توسط وی نتوانست جامه عمل بپوشد

رژیم همواره با طرح سناریو های ورشکسته قصد ایجاد آشوب برای تثبیت مواضع ضد ملی و تشدید جو خفقان در این منطقه را داشته است و با ایجاد تشنج و درگیری با عشایر صلح طلب و میهن پرست غرب و جنوبغرب کشور که همیشه بعنوان مدافعین خط اول جبهه مقابله و مبارزه با بیگانگان و دفاع از آرمانهای ملی در ایران محسوب میشوند ؛ مرتبا به بهانه واهی تجزیه طلبی ؛ مورد آزار و اذیت قرار میدهد.

طرح ملی مقاومت و نافرمانی مدنی در راستای توسعه آگاهی های عمومی برای احیا و ایفای حقوق مدنی و انسانی هم میهنان همبستگی و همدلی و همیاری نا گسستنی خود را با عشایر استان خوزستان رسما اعلام داشته و متذکر میگردد که تا دستیابی هم میهنان و بخصوص عشایر دلاور و مرزبان عرب زبان استان ؛ به حقوق سیاسی و مدنی و فردی ایشان همگام و متحد قدم خواهد برداشت و با تشکیل ستاد هماهنگی عشایر و ایلات و اقوام آماده دفاع از این هم میهنان است

سازمان اتحاد میهنی ایرانیان ( اجرا کننده طرح ملی مقاومت و نافرمانی مدنی) دستیابی به حقوق برابر برای تما می ایرانیان را در یکپار چگی ملی و حفظ تمامیت ارضی کشور را آرمان تما می مبارزین درونمرزی ارزیابی میکند و تحرکات وابسته به بیگانه و وزارت اطلاعات رژیم را که عنوان تجزیه طلبی را به این مبارزین میهن پرست و برابری طلب را وارد نموده محکوم مینماید

با آرزوی پیرو زی و بهروزی در ایرانی آباد و آزاد

Muslims turning to Christianity

Thursday, January 17th, 2008

 This is an interesting report: